Jaar 2018
Een jaar van zoektocht en herbegin.
De taal vond nieuwe paden,
alsof elke regel een stap vooruit betekende.
Brandend hart
Een brandend hart gedoofd door tranen
In een sfeer van ongenoegen om onwil
Van begrip om redelijke communicatie
Het bracht een tijd van eenzaamheid
Maanden later dacht je aan deze vervlogen tijd
Van onbegrip en laster om je heen
Zodat je leven meer een hel leek
Nu jaren later is er dat gevoel
Dat je toen niet ingreep om herstel
Van wat een leven zonder haar je deed
Een brandend hart opflakkeren
Naar verzoening om weleer
Haiku
Hemelse wolken
Bewonderen Bonheiden
In al zijn schoonheid
Duisternis?
Mijn duisternis kan het licht zijn voor anderen
Mijn licht verlicht mijn duisternis…
De Ware
Velen zoeken naar de ware,
Net alsof het gaat over waren
En heb je dan plots gevoelens
Dan lijk je wereld veel mooier
Gezocht naar de ware
Gekozen uit zo velen
Gevoelens voor maar even
Je wereld lijkt nu een puinhoop
Even was zij de ware
Maar net nu komt de echte
Je glimlach is weer zon
Een wereld vol verwondering
Leven met de ware
Zorgt voor opoffering als het waren
Verdeeld in respect en geduld
Want anders groeit er geen liefde
Neerkijken
Sommigen doen maar op
Geloven alles wat men hen vertelt
En zijn zo onverschillig naar anderen
Zonder waarheid te achterhalen
Ze kijken liever weg van leugens
Alsof onwaarheden waarheid zijn
Sommigen denken dat ze de beste zijn
Geloven dat jij nooit beter wordt
En zijn zich niet bewust wat perfectie is
Zonder zich af te vragen naar het juiste
Ze kijken neer alsof jij niet bestaat
Alsof hun wereld alleen werkelijk is
Sommigen doen mij denken aan verleden
Geloven dat ik nooit beter kan
En zijn verkeerde signalen naar het bestaan
Zonder het te begrijpen blijven
Ze kijken naar een toekomst
Alsof heden het verleden van toekomst is
Hopeloze dromen
Eindeloze dagen wachtte ik op een teken
Van momenten in het verschiet
Geen hopeloze dromen over vruchten
Om een wereld vrij van wat je ziet
Nu zie ik geen dromen in verschiet
Met dagen van momenten
Over vruchten in deze wereld
Die hopeloze daden brengen als wanhoop
En zijn deze vruchten nu eindelijk
Geen wanhoop in je leven
Dan zal het hopeloze weer verdwijnen
Naar een wereld vol met vreugd
Hoop
Er is geen hoop meer
De wereld draait maar als gek
Zonder veel respect
En loop jij daar ergens bij
Vergeet je medemens niet
Dan is er pas hoop
Dat een nieuwe wereld komt
Zodat ieder leeft
En nooit de ander vergeet
In wat samenhorigheid
Natuurdiscriminatie
Ik wil niet kiezen, kiezen is discriminatie.
Als ik in de natuur over een vogel spreek
Vergeet ik de bladerloze bomen in de winter
En het vergroenen van deze bomen in de lente
En de prachtige verkleuring in de herfst
Ook vergeet ik de wortels van de bomen
Natuurlijk zonder een zaadje zouden ze er niet zijn
Die robuuste mastodonten
Al zorgt een zaadje vlug voor andere schoonheid in de natuur
Zie maar alle bloemen ontspruiten uit iets kleins
Centimeter bij centimeter tot het openbloeien ervan
Het oog aanschouwt het wonder van de natuur
En jij vraagt mij te kiezen, nee want zonder de bijen
Is er helemaal niets van al die schoonheid.
Vergeet het dus maar, kiezen is voor nietsnutten
Die de schoonheid van zon, regen of klimaat
Niet zullen begrijpen
Vergeet het maar dat ik alleen maar naar vogels kijk
Vergeet het maar dat ik bomen aanziet als brandhout om ons te verwarmen
Vergeet het maar dat ik bloemen alleen maar zie om geplukt mijn huis te versieren
Vergeet het maar dat ik regen, zon en het klimaat verfoeit
Ode gele briefkaart
Veel woorden kon je niet verdragen, zo open en bloot,
Met hoop op het juiste tussen al die anderen
Mijn hoofd dacht niet na over het antwoord, schreef wat neer,
En zond zonder schroom het gekleurde, op karton lijkend ding,
Gevlogen als een vogel, zonder tijd, gedragen naar het doel door
Opnieuw
Afscheid nemen van wat je hebt begeerd
Zijn harten die verdwaasd achter blijven
En die herinneringen doen verwelken
Als onkruidgedachte in een leeghoofd
Gedwee zoek je naar een nieuwe houvast
Zonder het geven van nieuw respijt
Met diepe plannen te zoeken naar begin
Zodat ander leven opnieuw kan opleven
Jeugdsentiment
Zo vluchtig vliegend heb ik mij gegooid
Mijn droom, mijn hart, mijn leven en mijn hoop
De salto die ik altijd heb geleerd
Als vleugels van engelen net zo veel
De trainer die nooit een kunst voordeed
Ook al ziet hij meestal niet wat ik geef
Het leek zo meestal op tranen waas
En trots van daden van die gast. Nu brengt
Toekomst geen dag in vrijheid weer: geluk,
Respect, en lenig vredig en zo vlug
Al is er veel onbegrip in zijn lust
Voor dromen die hij nog wou laten zien
Daarom is misschien dat wijs zo bekoord
Wegdromen
Gisteren na het werken aan een vriend
Gedacht, verleden gebroken, heden in
Het dagelijks hoofd geprent waar ik
Nadacht dat ik verloren zat, zo diep
En onbedacht bedroefd in dat bestaan
Weerom is blijheid, van jarenlang weg
Met een drang naar wat ooit was geweest
Vooral dat je meermaals van dat paar verwacht
Zo zacht, de mededeling van berichten
Waarin geven van het verhaal uit hun mond
En inhoud je weer bracht bij wat verstand
En alles zag als vrede om een vroom gelaat
Maar hoe, de jaren gaven, schoonheid
Opgewekt, mijn tranen wegspoelde, veel dromen in
Verworpen
En toen, toen was het avond
De regen zonnestralen verwarmde mijn gelaat
Wanneer ik dacht aan wat nooit verleden was
Mijn handen leken geklemd op mijn spade
En brachten weer de herinneringen van weleer
De dromen die verwaterd waren
Zo wegend in mijn gedachte
Ik zag een politiewagen, arrestaties
Of de triller van het overdreven beeld
De spade klemmend in mijn hand,
De ziektebeelden, daar waren ze weer
Alzheimer, MS, Kanker, de amputatie
Het verdrongen herinneringen waren weer helder
Als hemel zo blauw in mijn vrije geest
Realiteit uit het verleden gevuld in het heden
Ik zag mijn volière, de vogels hun gekleurde vleugels wijd en zo vrij
Dacht aan de tuin, het groen dat was verkleurd
Van binnen was er gloed en helder werd de geest
Ik was vervuld, zag het leven weer met moed
En de spade maakte een verdere groef
Wat als…
Sommigen kijken uit naar wat ik schrijf
Anderen zien de boodschap niet
Terwijl ik doordacht blijft schrijven
Vallen mij toch enkele zaken op
Want als ik schrijf over politieke toestanden
Leer ik ook de achtergronden kennen
En zie ik dat naastenliefde in deze tijd ver weg is
Wanneer kan er vrede zijn als velen zo onverschillig blijven
In wat er met veel mensenleed gebeurt.
Arme 21ste eeuw.
Eerste keer
Wat dacht je de eerste keer dat je me zag?
Zou hij nu blond, zwart of bruin zijn?
Nauwkeurig bestuderen brachten de details weer
Zwarte haren, licht blauwgrijze ogen
Steeds de glimlach op het gelaat
Het leek of ik hem kende
Woorden waren niet nodig,
Ik zweeg in dezelfde wartaal,
Zou hij zich op dezelfde manier verplaatsen?
Stap achteruit, afstand groter,
Verbazing alom
Dagen later zag ik je weer,
Het besef
Spiegelbeeld bracht de lach
Nooit gewoon
Ik word het nooit gewoon,
Steeds het wikken en wegen over zomerzondagen of de wintersfeer van decemberfeesten.
Toch het langzaam gaan laat het oordelen, als stille weg in mijn gedachtengang,
het verleden verlaten. Verloren dromen verdwalen in de tijd,
Het lijkt op een treinreis met terugblik in een onbekend verhaal.
Deze tweestrijd om mijn brandend hart brengt duisternis en laat de hoop
Wegzuigen voor een welkom naar een vredig bestaan.
Tastbaar
Tastbare woorden gingen verloren
In een zee van wantrouwen
Zonder geloof naar waarheid
In een doorbloed hart
Bereikbare zinnen stonden stil
In gehoor van een sterke wind
Met een vloed van tranen
Gebroken van hels verdriet
Zinnen zonder woorden veroorloven
Een gebrek van letters met verhaal
Om dromen te weerstaan
Zonder tastbaar geloof van leven
Ouderschap
Een zwemmend zaadje vond de weg
Dat nieuw leven liet ontspruiten
Geborgen uit diepe liefde
Naar deze wereld vol jolijt
Maanden groeien in haar lichaam
Tot een schoonheid van de natuur
Beleef vol van al je dromen
Geschonken door genegenheid
Leer genieten van het leven
Als zon geschonken uit warmte
En hoop van vreugdevol bestaan
Voor ieder zalig om je heen
Bekentenis
Ik denk dat je dit moet weten
Zonder je te kwetsen
Ik voel dat ik het noorden kwijtraak
Al is het ook maar even
Toch als ik naar je kijk
Zie ik alleen maar schoonheid
Die je nooit zal verliezen
Het doet mij groeien
Naar een tijd van altijd samen
En de hemel lijkt dan zo nabij
Bij het bezoek van je lach
Ik dacht dat je mij liet gaan
Al was het maar een minuutje
En hoorde je stem vervagen
Alsof je adem stokte in tranen
Je dacht dat ik moest weten
Dat liefde is voor eeuwig
Verleden in toekomst
Weerom een vol jaar om te verdragen
Met steeds nieuwe druk die het leven brengt
Al ben ik gelukkig in verjaren
Van de herinneringen om mij heen
Ook de pijn die ik zag in verleden
Brengt de sterkte weer boven in mijn geest
Zo zie ik de wrede amputatie
En verloren geest genoemd alzheimer
Er was dan die multiple sclerose
En vervelende kanker om mij heen
Zo kijk ik terug in mijn leven
En zie ik de droefenis door verlies
Wat kan een leven allemaal dragen
Wanneer je ziet dat ergernis verspreid
In breuken van weerloos gezond verstand
Tot een berg hopeloze na-ijver
Voel echt volop vreugde in mijn leven
Zodat lach en traan verenigd blijven
In een hart zonder gevoelloze pijn
Dromen zoeken naar een veilige weg
Hij/Zij naar zij/hij
Ze spreekt als ze niets te vertellen heeft
Hij zwijgt als hij iets te vertellen heeft
Ze denkt wanneer denken niet nodig is
Hij denkt wanneer denken belangrijk is
Ze droomt hoe verloren alles nu is
Hij droomt hoe het te verwezenlijken
Ze speelt haar capaciteiten steeds uit
Hij speelt meestal met zijn talenten
Letterdroom
Spelen met letters
Is als zon voor mijn ogen
Zonder druppel zweet
Naar gesorteerde woorden
Met betekenis van een droom
Dit geloof in woord
Doet zo wonderen ontstaan
Naar blij gezindheid
En maak leven wondermooi
Met de natuur om mij heen
Niet omdat
Het is niet omdat ik minder geschoold ben
Dat ik ook minder voel dan jij.
Het is niet omdat je in een duurdere wagen rijdt
Dat ik je mindere bent
Het is niet omdat ik andere gewoontes heb
Dat ik mij niet aanvaardbaar moet voelen
Het is niet omdat ik niet doe wat jij mij oplegt
Dat jij mij moet discrimineren
Het is niet omdat ik een andere huidskleur heb
Dat jij mij moet gaan haten
Het is niet omdat ik vluchteling bent
Dat ik ook voor jou moet vluchten
Het is niet omdat ik in armoe leef
Dat jij moet denken dat je gelukkiger bent
Het is niet omdat de wereld steeds egoïstische wordt
Dat jij mij moet nawijzen
Het is niet omdat ik je taal niet meester bent
Dat jij mij moet vernederen
Het is niet omdat alle omdat ‘s jouw leven beïnvloeden
Dat het mijne gekelderd moet worden
Het is niet omdat…
Volgorde
Ik gebruik nu nieuwe woorden
In zinnen vol overdenking
Waar mijn verloren gedachten
Geen spelden zijn om te eren
En letters vechten in tweedracht
Om nieuwe volgorde van ontstaan
Zodat een woordeloze strijd
Wordt omgezet in ideeën
Die leiden zonder te lijden
Naar begripvolle omarming
Ver weg
Ik loop ver weg van de werkelijkheid
Geschokt door het horen van onbegrip
Gedragen uit de negatieve zin
Van breed bekijken in deze wereld
Niets heeft die golf van sterk ongenoegen
Gestopt uit de kelder verdraagzaamheid
Waar je vreugde schenkt over het leven
In de hoop kijk te krijgen naar geluk
1
Ooit slenterde ik doelloos langs straten
Met gedachten verzonken door zinnen
Die onverstaanbare woorden maakte
Tot zichtbaar blonde haren verschenen
In een gloed van stralende zonneschijn
Waar haar groene ogen in verbleekte
En mijn hand plots een beweging wuifde
Zodat twee harten elkaar ontmoette
In een geest van dromen zonder einde
Bijna een halve eeuw dromen later
Zijn haar mooie haren niet meer zo blond
En stralen groene ogen als weleer
Loop ik niet meer doelloos rond langs straten
En zijn in mijn gedachten zinnen vol
Met verstaanbare woorden van liefde
Die zich vertalen in blije blikken
Zo hoeven mijn handen niet meer te wuiven
Dus waarom zou ik nog jaren wachten
Om te zeggen wij zijn een gouden paar
Verder dan dicht
Soms voel ik mij dichter en soms veraf
Als ik kort ben, ben ik afgelegen
En voel ik mij angstig en zo eenzaam
Mijn wereld is geen warme draaimolen
Waar iedereen tolt om de geschenken
Van geluk langs de wegen om zich heen
En soms is veraf dan weer zo nabij
Dat de hemel keert in mijn omgeving
Zonder doel
Wanneer ik fiets voel ik mij blijgezind
En zoeken mijn pedalen een ritme
Zodat de wind gewoon raast over mij heen
En hoef ik niet zomaar te sakkeren
Zo zon even verdwijnt achter wolken
Dan draaien naar hartelust de wielen
En is mijn adem synchroon als geheel
Zo drijf ik steeds verder weg van huiswaarts
En zijn mijn zweetdruppels niet zozeer
Een teken van vermoeiden benen
En loopt de weg soms op en neer
Dan is mijn snelheid keer op keer
Gericht naar dalend of hellend oppervlak
Zo snakt mijn lichaam naar enig vocht
En rij ik drinkend verder zonder stop
Tot ik tuur op mij gps en vind het is nu tijd
Te keren op mijn weg die niet dezelfde lijkt
Die ik fietste zonder doel in mijn gedachten
Zonder zinnig…
Soms heel soms zit ik soms te staren
En vraag ik mezelf af waarom toch
En als die soms dan blijven duren
Loop mijn hoofd vol met zinnen
Die ik niet kan samenbrengen
Naar een groot prima geheel
En schrijf alles dan zo neer
Zonder zinnige betekenis
En lig ik weer te staren
Hoe ik laat begrijpen
De woordkoppeling
Van zinloze zinnen
Die nu kleurloos
Pronken op wit
Papier.
Maanden
Januari is steeds het begin van een nieuw jaar
Februari daar is valentijn weer
Maart laat de lente nu maar in je hart
April bak het visje maar in de pan
Mei het bloeien kan beginnen
Juni hier is de helft van het jaar
Juli laat de zomer nu maar gloeien
Augustus is stilaan denken aan de oogst
September het kleuren kan beginnen
Oktober geeft soms van die zomerse dagen
November is de herdenkingsmaand
December laat het overmoedig feesten maar beginnen
Ogen
Wanneer je ogen spreken
Maar niet weet wat zeggen
Sluit dan je ogen
En laat de wind zo overwaaien
Zodat woorden je kunnen brengen
Naar een betere wereld
Laat geluk in je vloeien
Met een lach op je lippen
Voor de droom die even bij je is
En leef zo met je ogen open
Die horen te spreken
Als stralende zondvloed
Van blijheid zonder tranen
Duisternis
Ik zie een grote wereld om mij heen
En in mij sluipen duistere gedachten
Zo zie ik wegen waar ik ben geweest
Waar steeds dezelfde fouten zijn gemaakt
En voel de ontkenning diep in mijn geest
En zo stort er regen over mij heen
Zodat duisternis overgaat in licht
Een zonovergoten dag kruipt in mij
Die de duisternis ver wegduwt uit mij
Ik haal diep adem en zoek weer de kracht
Die de donkere wolken overspoelen
Naar verandering zonder het verdriet
Eindtekst
Woorden verbinden
Schone letters op papier
Zo maak je ieder blij
En dwalen gedachten vrij
Al schrijvend zonder dromen
Het doet je verwonderen
En laat je verzinken
Naar het vertalen
Om onze wegen te effenen
Tot het verfijnen
Van onze verhalen
Die het verbeelden
Weer doet verbreden
En je zo laat verlichten
Om te treden dichter bij de dichter
Elke dag
Elke dag als ik weg ben zal niemand
Weten hoe een kleine golf zich gedraagt
Hoe deze mooie wereld zal vergaan
In veel verdreven dromen van één wolk
Elke dag als ik weg ben zal niemand
Weten hoe je vele emoties draagt
Zonder tranen om dat kort verlaten
En een weg brengt naar nieuw scheppend verhaal
Elke dag als ik weg ben zal niemand
Weten wanneer twee zielen weer keren
En zonnestralen om zich heen branden
Van nieuwe wegen naar een eind verhaal
Wanneer
Wanneer mijn woorden je kunnen bekoren
En je luistert zacht naar mijn verhalen
Dan zal mijn wereld je verbinden
In een glans van dromen
Wanneer dezelfde woorden je niet bekoren
En je ook nooit luistert naar mijn verhaal
Dan zal mijn wereld zich nooit verbinden
In geluk voor vreugdevolle dagen
Wanneer mijn woorden je zullen behagen
Dan is de luister in mijn spreken
Het verbinden van je hart
De droom van ons bestaan
Stilte
Zacht, heel zachtjes fluisterde ik je naam
Alsof er enkel een wereld bestaat
Die alleen draait om wat jij nu bepaalt
Zonder mij te verheffen naar stilte
Blijven dromen keren over kilte
Die zo alleen een warmte weerspiegelt
Zonder zachtheid is er geen gefluister
In een wereld vol lof voor spektakel
Die zo draait rondom ons zonder stilte
Zacht zal pas zacht zijn in ieders leven
Als spektakel lof wordt van gefluister
Die bepaalt dat warmte rondom ons draait
Nooit los
Voel mij, tast mij, omarm mij
Laat nooit los
Verrast mij, verblijd mij, verzacht mij
Maar laat nooit los
Streel mij, kus mij, verzoen mij
En laat dromen nooit los
Vertel mij, spreek mij, antwoord mij
Toch laat onze dromen nooit los
Verplicht mij, vertroetelt mij, vergeef mij
Maar laat al onze dromen nooit los
Wegdromen
Ik lees mijn ogen zo voorbij
Schrijf mijn vingers stijf
En geef lichtinval geen kans
Verduister de kamer zonder glans
Maar laat gedachten vloeien
Zonder inkt te verknoeien
Preek de woorden op papier
Door te spelen op een brief
Die geschreven verschijnt
In letters gekruld op een lijn
Al maakt het hier niet veel uit
Wat verdween in het geluid
Want horen uit gedreven bronnen
Beklad je niet zonder je te krommen
In al wat je zie verschijnen in een schrift
Laat de wereld maar draaien
Laat de wereld maar draaien
Vrede verder verdwalen
Tussen mensen die niets verstaan
Van die alledaagse kwaal
Waar vooral de armoede leeft
In een verkrotte aarde
En rijkdom steeds zoekt naar hebzucht
Zonder geven om aandacht
Laat de wereld maar draaien
Zodat oorlog ver weg waait
En oorlog nu ook verwaait,
Waar haat dus eindelijk vergaat
Zodat ook honger echt verdwijnt
En genot dan oorzaak wordt
Om meer te leven met wat hoop
En de wereld zo weer bekoord
Laat de wereld maar draaien
Met armoede die vervliegt,
En geen mens nog langer benijdt
Dat deel van onmenselijkheid
Laat deze wereld maar draaien
Zonder wroeging om alles
En geef ook om de anderen
Zodat de wereld leert leven
Naar de vrijheid van iedereen
Maar niet steeds neemt maar ook geeft
Dan draait de wereld liefdevol
Naar een aarde die liefde biedt
Wonderlijk
Gedreven door een wonderlijke kracht
Zag ik je in intense gedachten
Een scheppend verhaal brengen zonder macht
Die ontsproten uit het verregaande
Van liefdevolle woorden in een lach
Waar dromen zich vurig zullen vullen
In een wonderlijke wereld van geluk
Eenzaam
In een wachtkamer moederziel alleen
Zoeken mijn gedachten heel geduldig
Een weg naar de oorsprong van al het leed
Dat bonkend afspeelt in mijn onfris hoofd
En wanneer ik zo wegduik in een droom
Hoor ik geen noot van de mooie muziek
Die op de achtergrond heel zachtjes speelt
En is de tekst geen uitgelezen troost
Om te zoeken naar de enige weg
Waar ik iedere dag blijf van dromen
“Wie luistert, hoort meer dan woorden.”
Willy Troch – Poëzie