2024/4
In deze maanden bewogen gedachten vaak
tussen wat zwaar woog en wat wilde verlichten.
Taal werd een rustpunt:
een plek waar zorgen neer konden dalen
om even zachter te worden.
Onder het maanlicht
onder het maanlicht
ontvouwt een verhaal
terwijl sterren zich in het geheim
mystieke schaduwen fluisteren
rivieren stromen rustig voort
langs oevers van herinneringen
onder het zuchten van bomen
gevuld in stille dromen
in het ochtendgloren
begroet de zon de wereld
terwijl de bloemen ontluiken
vol symfonie van leven
al heeft de natuur een eeuwig refrein
waar contrast en harmonie zich omarmen
en vogels hun lied zingen
als een melodie van begroeten
laat de vreugde vloeien
maar ook de schaduw van verdriet
het is een deel van het leven
geborgen in dit gedicht
dus danst het levenslied
in de wisselde tonen van vreugde en verdriet
zo kan ik samen weven
de poëzie van het bestaan
Echo
een echo doorboort mijn dromen
in de stilte van de nacht
waar een zucht wind
het fluisteren van de drang verstoord
sterren vervagen en de maan verbleekt
door een roep in de verte
als een schaduw van pijn
die de harmonie verstoord
deze storm van geluid
verstoord mijn innerlijk besluit
om te dansen met de chaos
waar ik de vrede weer vind
Als
als een symfonie
van fluisterende harten
danst een liefde van zachte blikken
in een tijdloze gelukzaligheid
gevangen in een eeuwig moment
als een veilige haven
in een woelige zee
voelt het als een warme gloed
die harten verbindt in kracht
en zielen laten zweven
het is als licht
dat de duisternis verdrijft
met een schild tegen de koude wereld
in het verblijden van de essentie
en de taal van woorden overstijgt
want verweven in
een verhaal zonder einde
vinden we onze ware ik
die ons altijd zal omringen
in de echo van eeuwige trouw
In de stilte
in de stilte van het ochtendlicht
schuilt de eenvoud
en met een brede glimlach
leef je simpelweg
terwijl je rust vindt
raast de wereld als een vlucht
zonder angst en zonder haast
leef je simpelweg
ontdek de schoonheid
in elk nieuw begin
en vindt de vrede
in leef simpelweg
De wereld
de wereld draait rond
als een eeuwig spel
met een magisch wiel van tijd
waar dromen zweven
paarden galopperen
met wapperende manen
op een carrousel van geluk
in een sierlijke tred
een dans van licht
in volle harmonie
waar de wereld even zwicht
met betoverend muziek
dromen verstillen het ritme
en herinneringen blijven
waar geluk zich zal vervullen
in het beleven
Klanken
klanken die verborgen zijn
tussen regels in verhalen
die de ziel beroeren
in vloeiende woorden
die je niet hoorde
onzichtbare zinnen dansen zacht
in de schaduw van gedachten
een droom zonder stem
in een lied zonder melodie
als de taal van het hart
een symfonie van stilte
een gedicht zonder rijm
een echo van emoties
verzacht de pijn
als wind door verlaten velden
verweven met het leven
fluisteren ze je naam
in een taal zonder klank
onzichtbaar en toch krachtig zijn
vloeiende woorden die je niet hoorde
Nee
een, “nee”, is als een muur
de drempel waar ons hart zich aan stoot
een wind die tegen onze wil in blaast
in een echo van afwijzing
“nee”, herinnert ons aan beperkingen
de schaduw op een zonnige dag
een storm die door onze plannen raast
de realiteit die onze dromen bindt
het vraagt kracht om te aanvaarden
achter elke, “nee”, schuilt een kans
een weg nog niet verkend
een les in veerkracht en balans
laten wij een, “nee”,
omarmen als een pad
naar een nieuwe richting
want in afwijzing groeit hoop
Schaduwen
waar schaduwen zacht dwalen
val je soms in het zwart
maar licht zal nooit falen
een struikeling en val
diep in de duisternis
waar een nieuwe dageraad wordt geboren
opstaan en uit de as herrijzen
met kracht en met gunst
naar nieuwe horizonten
de weg verder rijden
ondanks de hobbels en stenen
de geest die altijd hoort
met vallen en opstaan
de ziel als horizon
om steeds verder te gaan
Dromen
waar dromen zweven
als stof in het zonlicht
vind ik verhalen en herinneringen
in de kamer van mijn geest
vergeten woorden dansen
op het ritme van de tijd
verbergen verloren akkoorden
die glijden in eeuwige stilte
ongebonden en onbeperkt
opent een venster een verre wereld
waar verlangen en hoop elkaar omarmen
gedragen door onzichtbare armen
in de kamer van mijn geest
vind ik de waarheid in stille dromen
smelt heden en verleden samen
en kan ik eeuwig blijven komen
Tijd in verlies
waar tijd zichzelf verliest
in een wereld zonder schaduw
daar heerst stilte in het duister
en is de herinnering voorbij
waar stemmen vervagen
en beelden verbleken
dansen herinneringen
als spoken in de nacht
waar verleden een schim wordt
in de fluistering van de wind
vervliegt de pijn
en smelt samen tot een kleurloze mist
daar waar de rust schuilt
en waarin alles verstilt
daar vind je eeuwige kalmte
in de herinnering voorbij
Diepte van de ziel
in de diepte van de ziel
ontbrandt een vlam
met een kracht zo groot
dat het de heelheid steelt
de duisternis verlicht
als een dans van vuur
een energie die nooit verzwakt
en de koudste harten ontvlamt
een storm zonder grenzen
een roep die echoot in de nacht
als een symfonie van kracht
in een lied dat nooit eindigt
een vlam die alles vertelt
in de ogen van geliefden
een licht dat de schaduw verdringt
vol passie en vuur
Vervlogen
vervlogen in het duister
in het diepst van de nacht
bestaat een droom
in de schaduw van een wens
een vage schim
verbleekt de herinnering
ooit zo levendig
in de maalstroom van tijd
een vage tinteling
die eens zo helder straalde
verdwaalde in de tijd
als een verloren feest
als een spook uit het verleden
komt die droom even terug
en als de ziel zachtjes lacht
rust de wereld in de stilte van de nacht
misschien is hij vergeten
niet geheel verloren
en wie weet
ontwaakt hij opnieuw
Soms
soms ruw en vol vuur
speelt het leven een spel
met momenten van glorie
soms met bittere tijden
soms verdwijnt de zon
achter een mistig gordijn
elke traan die valt
doet pijn in je ziel
soms leert een weg
als een schaduw zo groot
dat op dagen van kwaad
licht een sprankel van hoop geeft
soms leer je vechten
met moed en met trots
te groeien en te zijn
want verliezen doe je soms
Stilte van de nacht
in de stilte van de nacht
ligt een waarheid
woorden zijn als golven
maar soms is zwijgen sterker
praat en je zal zwijgen
want in stilte vind je stralen
die de storm van woorden doen dwalen
en dat maakt luisteren tot prijs
luister naar fluisteringen
laat geluid vervagen
in de kracht van stilte
als kompas in je diepste
vind wat je echt bemint
in de kalmte van niet spreken
spreek minder, luister meer
laat je stem rusten
Een schaduw
een schaduw verdwijnt in het licht
als een fluistering in de mist
een ster dooft aan het firmament
als een echo van een oude droom
een leegte vult de ruimte
als de stilte van een laatste kus
de herinnering vervaagt langzaam
als een tijd die alles meeneemt
en als de adem ons verlaat
sluit de cirkel op het moment
waar alles stilvalt zodat
niets is tot niets er niet meer is
Waar
waar geen licht meer lacht
smeult mysterieus eeuwig duister
in een verzwelgend zwart gat
laat sterren en planeten verdwijnen
ondoorgrondelijk in de leegte
van het universum
in dat zwarte niets
danst de tijd zonder spijt
in de geheimen van de kosmos
de poort naar het onbekende
een symfonie van duister
waar alles verdwijnt en niets ontsnapt
Sterren fonkelen
waar de sterren fonkelen
daar zweven droombeelden
als een fluistering
in de stilte van de nacht
waar rivieren door het duister trekken
verweven in de schaduw
van onbekende plekken
daar zijn vleugels van hoop
waar de tijd vervaagt
door de velden van vergeten dromen
daar vind je ogen vol verhalen
glimlachend en stil
waar een wolk van verlangen zweeft
in ongrijpbare momenten
daar raakt de ziel vrij
en worden dromen waar
als de dageraad komt
verdwijnen de beelden
maar in ons hart
blijven droombeelden eeuwig
Zomers
toen zomers eindeloos leken
en jaren gingen als een zucht
staren wij nu verwonderd
hoe de tijd zo snel vergaat
de tijd van onbezorgd kind
ging over in volwassenheid
en dagen van spel en fantasie
zijn nu herinnering als schaduw
wij waren jong en onbezonnen
met ogen vol verwachting
nachten zonder slaap en vol dromen
nu verloren als een kaart
waar is de tijd gebleven
als een echo met verhalen
in de glimlach en een traan
leeft de tijd die eens vertragen mag
Uitgeschreven
als je uitgeschreven bent
en woorden zachtjes fluisteren
dan zwijgt het papier
de inkt droogt op
de gedachten zijn gevlogen
letters, ooit zo krachtig
verdwijnen in stilte
als echo’s van verhalen
verdwijnend in de tijd
de pen rust, vermoeid
in een landschap van leegte
waar zinnen ooit dansten
en dromen werden geweven
maar in de rust
in de stilte van de leegte
schuilt een nieuwe belofte
een nieuw begin
een volgend verhaal
dat wacht om verteld te worden
Gemis
een schaduw van gemis
geen verhalen bij de haard
geen handen die leed verzachten
geen glimlach in het oude fotoboek
geen stem die door de jaren heen ontroert
geen naam die mij zacht toefluistert
herinneringen ontwaken nooit
een leegte vult mijn hart en ziel
een echo die nooit zal klinken
toch draag ik hun namen, hun hoop
dromen en verlangens
hun erfenis leeft door generaties heen
in dat missen en verlangen
smeult een vuur dat nooit dooft
mijn grootouders nooit gekend te hebben
Veronderstel
veronderstel,
een bundel vol gedichten
met woorden als sterren
die de nacht verlichten
zinnen die dansen
op het ritme van je hart
elke bladzijde een kunstwerk
elk woord iets aparts
ik schets met taal
de lucht, de zee, het land
een reis door dromen
met een pen in mijn hand
het leven gevangen
in vers en ritme
een wereld vol emoties
zo puur en subliem
Koop jij die bundel
mijn woorden als schat?
zou je die verzen lezen
in je kamer, op je mat?
want elke regel, elk vers,
is geschreven voor jou
een literaire reis,
in woord en in trouw
dus stel je voor, mijn vriend
een boek in jouw bezit
met mijn gedichten
als eeuwige rit
koop jij die bundel
deel je in mijn kunst?
samen delen we verhalen
in een poëtische stunt.
Rust
ik vind rust in een pauze
die mijn ziel verzacht
met het ruisen van de bomen
waar de tijd vertraagt
mijn gedachten mogen zweven
in de rust van mijn evenwicht
en in de stilte die mij breekt
voel ik een zachte omhelzing
het herstelt mijn gemoed
in deze korte tussenpauze
Dromen vervagen
waar dromen langzaam vervagen
voel ik de koude wind
in een waarheid om een
nieuwe ontnuchtering te dragen
de gouden gloed
waar alles mogelijk leek
doet de nacht verdwijnen
in het zien van elk vonkje licht
een naakte realiteit
geeft geen ruimte voor illusies
maar wordt verslonden
als een nieuwe ontnuchtering
het brengt mij dichter bij de kern
naar het niets ontziende licht
en jou omarmen met moed
om te herwinnen wat ons verbindt
Sterren dansen
in mijn ziel dansen sterren
glinsteren vrij zacht
doorbreken de schaduw
als vuurvliegjes uit het duister
fluisteren verhalen
in de stilte van mijn hart
over verre werelden
als een symfonie van licht
een eeuwige cirkel van verlangen
in de werveling van dans
waarin een schitterend moment
als een vonk van geluk is geprent
ik voel de kracht
de warmte van haar gloed
in mijn ziel en zweef mee
als de golven van haar licht
Ruimte
waar je ruimte vindt
dwalen gedachten vrij
spreken verhalen als een rivier
laat je woorden stromen
die de weg vinden naar zee
laat je tranen hun dans voltooien
ontdek de kracht
van de ziel die zich hervindt
in de zachtheid van je stem
Herfst
breek de herfst aan
kleuren bomen rood en goud
in een wonder dat zich ontvouwt
bladeren dansen in de wind
vallen erg gezwind
als een kleurrijk tapijt
de dagen zijn kort
herinneringen waaien voort
in de geur vol warmte
elk pad kraakt
als een zacht herfstlied
van het jaarlijks verhaal
want de herfst straalt
als een schilderij
het seizoen van de nacht
Geurig
geurig en zacht
dwaalt de wind
vrij en onbezwaard
draagt geheimen
in de fluister van verhalen
door het bladerdak
werpt de zon haar stralen
in de stilte van het leven
als verhalen van
glorie en roem
in een melodie van eeuwigheid
stroomt een rivier haar lied
van verleden en haar pracht
in haar kalmte van
de eenzaamheid
mysterie en geluk
verhalen de schoonheid
in elke boom en struik
alsof de natuur vanzelf
een eindeloos lied is
Jaren
jaren glijden voorbij
als een lavastroom
laten herinneringen achter
in het vage donker
gisteren leek ik jong
met grote dromen
lachte en rende
door velden vol bloemen
dagen smelten samen
zonder genade of pauze
die wij samen deelden
in momenten van vreugde
maar de tijd is als zand
glipt door de vingers
laat mij achter
met een leeg verlangen
de tijd is niet verloren
hij zit verstopt in ons hart
misschien is hij hier
in elke ademtocht
de tijd mag vervliegen
maar liefde blijft
onzichtbaar in ons
voelbaar in elke stap
Eens
eens zo helder
nu verdwaald
als een zee van tijd
daar is de herinnering gebleven
beelden vervormen
woorden verstommen
verhalen verbannen
in de schaduw van wat was
verloren in de nevel
de echo van vreugde
in de hoek van mijn gedachten
fluistert een stem
een vonk als klein licht
flakkert op met momenten
naar de glimp van toen
bewust van het toen
de schat die leeft
is een deel van mij
diep verborgen
waar de herinnering beleeft
Donkere wolken
donkere wolken kwamen
in een deken van grijs
het licht bleef stralen
hoop en warmte werden niet gestremd
een druppelend lied
de voorbode van regen
zelf rust zoekt en geniet
van bloemen die sluiten
deze storm is weer verdwenen
in een verhaal van vervlogen tijd
al was de lucht zwaar en grauw
de zon is weer ontketend
donkere wolken zijn tijdelijk
licht wint altijd
in een gouden glans
zonneschijn komt altijd weer
Nachtritme
in het stille ritme van de nacht
klopt haar hart als een lied
dat haar ziel wekt
een hartslag als zachte regen
verborgen in de emoties
van het licht dat tikt en tokt
het klopt met vreugde
danst in de zon
in de beat van een verhaal
een symfonie van het bestaan
een dans die nooit zal vergaan
in de luister van het ritme
Avond
de avond valt
een dag die sterft
een gouden gloed
de zon verdwijnt
de lucht verkleurt
een stille rust
sterren ontwaken
geheimen schuilen
de wind fluistert
vol verhalen en dromen
de maan die waakt
de aarde slaapt
een tijd van stilte
waar de ziel rust vindt
een moment van bezinning
tot nacht weer dageraad wordt
Sterk
Sterk zijn is niet altijd zichtbaar,
Het leeft in de schaduw van je glimlach,
In de stilte van je gedachten,
Waar niemand het ziet, maar jij het voelt.
Het is de kracht om te zwijgen,
Wanneer woorden geen troost meer bieden,
Om te blijven lopen,
Zelfs als de weg te smal lijkt voor je stappen.
Sterk zijn is vechten met jezelf,
En toch kiezen voor vrede,
Het is de hand uitsteken,
Terwijl je eigen handen trillen van onzekerheid.
Het is weten wanneer te breken,
En wanneer je stukken weer te lijmen,
Sterk zijn is niet de zwaarte vrezen,
Maar het licht vinden in het dragen ervan.
Het is een fluistering in de storm,
Een klein licht in de verte,
Sterk zijn is simpelweg blijven geloven,
Dat er na elke nacht,
een nieuwe dag komt.
Hoe ver
hoe ver je ook dwaalt
en het pad lijkt te verzanden
in de schaduw van twijfel
er is steeds een weg
als stilte je omhelst
en de wind stil valt
in de voetsporen van hoop
is er toch steeds een weg
wanneer het donker je omringt
als een dichte mist
en je kracht lijkt de vergaan
vergeet niet, het licht
voert je weer naar de weg
in het spoor van kracht
vind je het pad van belofte
hoe zwaar ook beladen
de reis door de donkere nacht
De zon buigt
wanneer de zon zich buigt
naar het rijk van de maan
en duisternis in stilte
de straten beklimt
wordt het leven wakker
in een wereld vol waan
waar dag en nacht
hun rollen verwisseld vinden
de klok slaat middernacht
en mensen ontwaken
hun ogen helder in
de zilveren gloed
de stad ademt rust
geen reden om te staken
terwijl dromen bloeien
en het nachtelijke broed
onder het sterrenlicht
zo sprankelend en puur
schitteren de huizen
als paleizen van glas
elke schaduw danst
elk geluid zo apart
in een tijdloos ritme
een eeuwige pas
als de ochtendnevel
zich langzaam verspreidt
verwelkomt de maan
de nieuwe dag
de nacht verdwijnt niet
blijft altijd nabij
een betoverend spel
een magische slag
zo leven wij
in een omgekeerde pracht
waar nachten stralen
en dagen rusten
dag is nacht en nacht is dag
een eeuwige kracht
in een wereld waar beide
elkaar blijven lusten
Vervlogen tijd
een dag vol verhalen uit vervlogen tijd
waar geschiedenis en heden samenkomen
in oude stenen en verweerd hout
wordt het leven van toen weer opgetild
we wandelen door de schaduwen van het verleden
waar vergeten stemmen opnieuw tot ons spreken
elke stap een echo van wat eens was
van vreugde en verdriet bewaard als glas
langs paden vol herinneringen
komen de verhalen weer thuis
in elk gebaar en in elke blik
vindt het oude weer een plekje in ons nieuw ogenblik
vandaag vieren we wat ooit verloren leek
wat in de loop der jaren langzaam verbleekte
maar nu komt het weer tot leven,
en geven we het een plek
zo verbinden we verleden met heden
in de momenten die we nu beleven.
een eerbetoon aan wat er was,
en aan de tijd die alles
als glas in zijn armen vasthoudt
Draag mij
draag mij, duw mij, zoals de wind
die zachtjes door de bomen zingt
laat mij zweven, zonder vrees
door dalen diep en velden weids.
draag mij, duw mij, naar de zon
waar elke schaduw ooit begon
til mij hoger, door de tijd
naar een horizon die alles slijt
draag mij, duw mij, met jouw kracht
door dagen vol, door stille nacht
laat mij voelen, zonder spijt
dat ik leef in eindigheid
draag mij, duw mij, blijf dichtbij
in elke stap, in elk voorbij
met jou wil ik de wereld zien
tot de laatste adem, tot het eindig begin
Is er
is er een weg naar verlangen,
een pad dat leidt naar de zon
waar de horizon zich mengt met dromen
en elke stap voelt als een gewonnen strijd
is er een brug over de afgrond,
die het heden verbindt met wat was
een fluistering van hoop in de stilte
waar het hart zich opnieuw durft te wagen
de weg naar verlangen is geen rechte lijn
maar kronkelt door valleien van twijfel en moed
het is de sprankel in de duisternis
het vuur dat brandt zelfs als alles lijkt te doven
misschien is verlangen geen bestemming,
maar een reis door de diepten van de ziel
waar elke voetstap een echo achterlaat
van wat had kunnen zijn en wat nog komt
is er een weg naar verlangen
misschien is het de vraag zelf
die ons draagt naar waar we willen zijn
in de eeuwige zoektocht naar onszelf
Volg je
volg je mij door stille wegen
waar de maan haar zilver spreidt
waar de nacht zijn geheimen spreekt
en de tijd zijn vleugels spreidt
volg je mij langs dromerige paden
waar de sterren zacht fluisteren
waar elke stap een echo wekt
in de eenzaamheid van de nacht
volg je mij in diepe stilte
waar woorden overbodig zijn
waar harten zonder spraak verstaan
wat zo klein verborgen ligt
volg je mij naar verre verten
waar de horizon ons wenkt
waar elke droom werkelijkheid lijkt
en de ziel zich niet meer beklemt
volg je mij zonder vragen
op de reis naar wie we zijn
hand in hand in volle overgave,
in een wereld zonder schijn
Voel jij
voel jij soms ook de stilte
als de wereld even zwijgt
wanneer de dagen traag verglijden
en de tijd heel zachtjes slijt
voel jij soms ook de stilte
die in het hart van nachten schuilt
wanneer de sterren schijnen
en de maan de dromen huilt
voel jij soms ook de stilte
waarin woorden zijn verdwaald
als gedachten in het duister
hun weg niet meer herhaald
voel jij soms ook de stilte
die tussen ons in leeft
als een onuitgesproken waarheid
die ons beide diep beweegt
voel jij soms ook de stilte
die de ziel tot rust kan brengen
wanneer alles even stopt
en we samen zwijgend zingen
Schemering
in de schemering van de avondzon
droomt de wereld zacht en stil
schaduwen dansen op de muren
als fluisteringen van een wil
de dag laat langzaam los
zijn greep verzacht, het licht verdwijnt
en in het duister zonder klank
wordt het onbekende vriend
elke schaduw heeft een stem
verhalen van weleer verteld
in het licht verborgen
in de nacht ontvloeit
en wij, wij kijken stil toe
gevangen in het schaduwspel
waarin het licht vervaagt
en de duisternis ons omhelst
in dit spel van licht en donker
vinden wij onze weg
tot de zon weer opkomt
en het schaduwspel aflegt
Denk
denk niet dat warmte
slechts de zonnestralen zijn
of de zomer die voorbij waait
in een flikkerend gouden schijn
denk niet dat warmte
enkel leeft in het licht
in dagen vol zweet en vreugde
waar de tijd traag verschuift
warmte woont in zachte handen
in woorden die onhoorbaar klinken
in een blik vol tedere rust
waar zorgen langzaam zinken
het leeft in stille avonden
wanneer de kou de nacht omhelst
in het knisperen van een haardvuur
waar eenzaamheid verdwijnt en smelt
denk niet dat warmte
altijd tastbaar moet zijn
het is een gevoel dat je omhult
een fluistering, een zachte lijn
het is de glimlach van een vreemde
een omhelzing zonder haast
het is de herinnering die je bewaart
in het diepste van je hart
denk niet dat warmte
alleen bestaat in de zomer
want in de kilte van de winter
is het waar ze het meest bijzonder is
September
september zomerzon doet de wereld stralen
als een herinnering aan dagen vol licht
de ochtend begint met een gouden glans
en laat het zomergevoel nog even in zicht
de bladeren kleuren in warme tinten
bomen fluisteren zachtjes in de wind
avonden komen eerder, maar nog steeds
voelen we de warmte die de zomer ons bemint
de lucht is helder, de wolken dun en wit
een laatste serenade voor de herfst begint
september zomerzon doet ons koesteren
wat er nog is, wat langzaam verdwijnt
de velden dragen het gewicht van de oogst
vruchten rijp, het graan goudgeel
dagen vervagen, maar de zon blijft spelen
in de schaduw van wat eens was, en wat nog deel
september zomerzon doet verlangen ontwaken
naar de tijd die we zo graag nog even vasthouden
maar ook naar het nieuwe, het frisse, het andere
wat de herfst ons brengt, in haar stille vertrouwen
de avonden zijn gevuld met zachte lichten
kaarsen flikkeren in de nevelige schemer
september zomerzon doet ons beseffen
dat elke overgang zijn eigen schoonheid heeft
het is een maand van reflectie, van balans
waar zomer en herfst elkaar de hand reiken
en in dat moment, dat gouden, stille moment
doet september zomerzon ons eeuwig verblijven.
Een blik
een blik, een lach, een stille zon
die langs de horizon verwijdt
mijn woorden dansen om je heen
als fluisteringen van de tijd
je komt naar mij toe, voorzichtig zacht
zoals de sneeuw die rustig valt
en elke ijzige gedachte
zal smelten in mijn hart
geen storm, geen kou kan ons omringen
de warmte wint altijd de strijd
in jou vind jij jouw rust en vrede
jouw thuis, jouw liefde, eeuwigheid.
dus blijf dichtbij, waar jij ook gaat
waar elke dag opnieuw start
en alles wat ooit koud was
zal smelten in jouw hart
Laat
laat het horen zien in het ruisen van de bomen
waar woorden in de wind verstilde vormen dromen
het licht van de maan spreekt zonder geluid
een boodschap die enkel in stilte fluit
elke druppel regen zingt zacht zijn verhaal
een dans van verlangen, een fluisterend maal
de wereld lijkt stil, maar luister goed
dan zie je wat hoorbaar is
laat het horen zien, in elke schaduw die valt
in elke zonnestraal die de ochtend omhult
want soms is het zichtbare juist wat je hoort
en het onzichtbare, waar je naar hebt gesnord
Leef en zing
leef en zing, zoals de bomen groeien
diep geworteld, maar vrij om mee te stuwen
laat je lied de sterren raken
en wees niet bang om iets te maken
leef alsof de morgen nooit zal doven
alsof elke stap je dichter brengt bij dromen
voel de aarde, onder je blote voeten
en weet dat elk moment je wat zal moeten
zing van vreugde maar ook van verdriet
want zonder schaduw zie je het licht niet
laat je stem klinken als een rivier
die door de bergen snijdt, jaar na jaar, keer op keer
leef vol passie, volg je hart
elke nieuwe dag is weer een nieuwe start
dwaal niet in angst of stille spijt
zing je lied en wees bevrijd
laat je tranen vloeien als regen op het land
ze voeden de ziel, geven kracht aan de hand
leef vol vuur, wees niet beducht
de wereld wacht, adem in en vlucht
zing het leven in al zijn kleuren
want in het zingen leer je pas het sturen
leef en zing, dans door de tijd
laat de wereld weten dat je leeft, en bevrijd
elke toon die je zingt, draagt jou voort
elk stap die je zet, opent een nieuw akkoord
leef en zing, laat je hart opengaan
want in het lied van het leven vind je altijd een nieuwe baan
leef in het nu, zing met kracht
tot de wereld glimlacht in zachte pracht
Ik schrijf
ik schrijf al maanden,
maar de woorden glippen weg
als water tussen vingers,
ongrijpbaar en vaag
de zinnen beginnen,
maar eindigen nergens
ze drijven los,
zonder anker, zonder richting
ik schrijf al maanden,
maar de leegte blijft
een ruimte tussen gedachten
die niet willen komen
de pen beweegt,
maar brengt geen betekenis
alleen sporen op papier,
zonder vorm of stem
ik schrijf al maanden,
maar het blijft stil
alsof de woorden ergens wachten
op een moment dat nog niet hier is.
en toch blijf ik schrijven,
zonder te weten waarom.
Het vuur in de mist
ze is het vuur dat door de mist blijft schijnen
een vlam die warmte biedt als koude harten kwijnen
haar ogen, vol van wijsheid
zien dieper dan wat zichtbaar is
haar warmte is niet enkel een omarming
maar een kracht die harten heelt, ook in de nacht
ze tilt je op als je bent gevallen
en in haar licht zie je de hoop
haar licht is meer dan enkel zonneschijn
het leidt je door het doolhof van de pijn
met elke glimlach baant ze nieuwe wegen
waar stormen woeden, brengt zij regen
ze ziet wat anderen niet kunnen zien
ver voorbij de horizon
haar blik is als een kompas
in haar ogen rust een antwoord
met handen die het donker kunnen breken
geeft ze meer dan woorden ooit kunnen spreken
haar warmte is een haven in de kou
telkens weer een thuiskomst
haar licht blijft schijnen, zelfs als alles dooft,
een eeuwige bron, door niemand ontheemd of verdoofd.
ze ziet anders, verder dan het oog kan reiken,
haar warmte, haar licht, laten geen ziel bezwijken.
De kracht van stilte
stilte is de adem tussen de woorden
de ruimte waarin alles samenkomt
geen geluid, geen echo die ons afleidt
alleen de aanwezigheid van het moment
in de stilte schuilt een ongeziene kracht
dieper dan wat taal kan uitdrukken
een landschap zonder grenzen
waar gedachten verdwijnen als mist
het is de stilte die ons terugbrengt
naar wie we zijn zonder ruis
waar we de zwaarte loslaten
en de eenvoud van het zijn omarmen
in de stilte ontmoeten we onszelf
zonder oordeel, zonder haast
het is daar dat we werkelijk luisteren
en de wereld opnieuw leren begrijpen
Onbewaakt zoeken
onbewaakt zoeken
een reis zonder naam
het landschap ongedefinieerd
de lucht een leeg canvas
elke stap voelt als een vraag zonder antwoord
de aarde draagt je
maar wijst je niet de weg
er is geen kaart
geen horizon die wenkt
alleen het fluisteren van tijdloze stilte
je ademt in het ongewisse
als een blad in de wind
vrij, maar zonder richting
verlangend naar iets ongrijpbaars
misschien is het de zoektocht zelf
die betekenis geeft
misschien ligt het antwoord
verborgen in het niets
de ruimte tussen de gedachten
waar geen grenzen zijn
waar het onbekende het enige is dat altijd blijft
Maak stilte
soms maak je het stil
als de regen zachtjes valt
en de wereld even ademt
alsof niets haar overvalt
de drukte zakt naar beneden
geluiden die verdwijnen
terwijl je gedachten zweven
als wolken in de verte verdwijnen
soms maak je het stil
en de tijd lijkt stil te staan
een moment zonder tegenspraak
waar alles gewoon mag gaan
de stilte brengt een rust
die nergens anders woont
een plek waar je even kunt zijn
zonder dat iets je verstrooit
soms maak je het stil
en in die leegte vind je kracht
een zachte omarming van stilte
die zelfs de diepste storm verzacht
Twijfel
als de twijfel loodzwaar is
en de wereld stil lijkt te staan
als elke stap een vraagteken wordt
en zekerheid ver van je vandaan
als de dagen in mist vervagen
en nachten rusteloos voorbijgaan
blijf dan stilstaan in je eigen kracht
ook al voelt het als verdwalen
in de schaduw van je zorgen
schuilt de kiem van nieuw begin
soms ligt wijsheid in het wachten
tot het licht weer naar je toe zal dringen
want zelfs als de twijfel loeit
en je hart de weg niet ziet
weet dat in de diepste duisternis
het allerkleinste vonkje vlammen biedt
Nietig
nietig sta ik hier, als een blad in de stroom,
verloren in gedachten, gevangen in de tijd,
elke dag een spiegel van een onvervuld droom,
waar hoop vervaagt en stilte de nacht begeleidt.
verlamd voel ik de zwaarte van mijn eigen bestaan,
een storm van vragen zonder antwoord of reden,
ik strek mijn hand uit, maar raak niets aan,
alleen de leegte die mijn ziel is gaan treden.
de wereld draait verder, met razende kracht,
maar ik blijf stilstaan, gevangen in de wind,
verlamd door de angst die me klein heeft gemaakt,
een schaduw die zich met mijn hart verbindt.
hoe nietig ben ik, slechts een korrel zand,
in een woestijn die oneindig lijkt te strekken,
de dagen vervliegen, als water door mijn hand,
en ik blijf zoeken naar dat wat niet te ontdekken.
toch, in het diepst van deze eindeloze strijd,
ontwaakt een glimp van iets dat verder reikt,
een licht dat schijnt door de schaduwen van de tijd,
en langzaam de ketens van verlamming ontwijkt.
want nietigheid draagt een kracht die onzichtbaar is,
een vuur dat smeult in het hart van het bestaan,
zelfs in stilte groeit een nieuwe kans gewis,
en elke stap naar het licht laat de duisternis vergaan.
verlamd, maar niet voor altijd verloren,
in het nietige is een vonk van nieuw geboren.
Verborgen
verborgen in mijn geborgenheid
waar de wereld niet kan reiken
sluimer ik in stilte
omgeven door de zachtheid van mijn gedachten
de stormen razen ver van mij
maar raken nooit mijn huid
want in deze diepe ruimte
ben ik alleen met de rust die ik vind
onzichtbaar voor ogen die zoeken
een plek waar niemand mij volgt
geborgen in de diepte van mijn eigen zijn
vind ik vrede in wat niemand ziet
hier ben ik veilig
onbereikbaar voor wat buiten wacht
verborgen in mijn geborgenheid
waar ik slechts mezelf ontmoet
Een ster
Ik zag een ster die zoveel licht gaf,
hoger dan de nacht ooit droeg.
Een vonk in de oneindigheid,
die als een fluistering aan mij verscheen.
Het licht viel zacht op mijn gedachten,
en in dat moment leek alles stil.
De wereld leek ver weg te drijven,
terwijl ik naar de ster bleef kijken.
Zoveel licht, en toch zo ver,
een stille gids in een donkere lucht.
Ze sprak geen woorden,
maar ik voelde alles wat ze zei.
In dat licht vond ik een antwoord,
zonder vraag, zonder geluid.
De ster bleef schijnen,
en in haar gloed vond ik mijzelf.
Kleuren
kleuren dansen op een doek
een penseelstreek zucht de ziel
geheimzinnig en broos
schuilt een verhaal
Een horizon in een wolken stroom
weerspiegelt in een eindeloze droom
het schijnsel van de zon
dat de weg verlicht naar de nacht
gevangen in een moment
schuilt een waarheid
in het venster van de tijd
waar het hart altijd verblijd
Inspiratie
inspiratie komt als de wind
onaangekondigd
verandert de ruimte zonder te vragen
ze zweeft door gedachten
zonder te rusten op één plek
doet je stilstaan en beweegt je verder
als een schaduw in het licht
of een echo die blijft hangen
niet bedoeld om vast te houden
maar om je even aan te raken
soms komt ze in stilte
tussen de geluiden van de dag
en soms als een golf die je meesleept
zonder waarschuwing
ze komt wanneer je ogen open zijn
maar vooral wanneer je loslaat
en toestaat dat niets genoeg is
Ochtend
de ochtend breekt open
zonder geluid, zonder vragen
Je staat stil en kijkt
ademt de lucht die de aarde omsluit
er is geen begin
er is geen einde
alleen dit moment
dat zich uitstrekt in stilte
de cirkel beweegt langzaam
een onzichtbare lijn die door alles heen loopt
geen haast, geen doel
alleen een zachte herinnering
geniet van het nu
van de leegte die vol is van mogelijkheden
de cirkel wijst niet
maar draagt je mee
altijd verder, altijd opnieuw
Je bent
je bent wie je bent
ongevormd door verwachtingen
onafhankelijk van kaders
je draagt de stilte van je gedachten
de kracht van je keuzes
de kwetsbaarheid van je hart
je bent wie je bent
een verhaal in beweging
zonder einde, zonder begin
je loopt door de dagen
een verzameling van momenten
gedragen door wat je voelt
gedreven door wat je zoekt
je bent wie je bent
niet vast te leggen in woorden
niet te vangen in één beeld
en dat is genoeg
Herfst
breek de herfst aan
kleuren bomen rood en goud
in een wonder dat zich ontvouwt
bladeren dansen in de wind
vallen erg gezwind
als een kleurrijk tapijt
de dagen zijn kort
herinneringen waaien voort
in de geur vol warmte
elk pad kraakt
als een zacht herfstlied
van het jaarlijks verhaal
want de herfst straalt
als een schilderij
het seizoen van de nacht
Bewustzijn
in de maand van het bewustzijn, stil en diep,
kijken we naar binnen, waar het leven zich ontvouwt,
een reis door de ziel, waar de stilte spreekt,
waar elke gedachte zich in licht onthult.
elke ademteug een spiegel, helder en stil,
van wie we zijn, waar we heen willen gaan,
verweven met het nu, dat eeuwig schittert,
een dans van het hart, in het licht van de maan.
in bewustzijn vinden we onszelf opnieuw,
los van de wereld, maar ermee verbonden,
een innerlijke wereld, waar tijd niet bestaat,
waar vrede en waarheid elkaar hebben gevonden.
de maand van bewustzijn herinnert ons zacht,
dat alles wat leeft, een spiegelbeeld is van kracht.
dat wij zijn, in het moment hier en nu,
vol liefde, vol licht, vol oneindig zicht.
“Wie luistert, hoort meer dan woorden.”
Willy Troch – Poëzie