Jaar 2019
Een jaar waarin emoties dieper kleurden.
De gedichten uit deze periode
dragen de warmte van wat nog niet vergeten is.
Onmacht
Hier op aarde is de hemel ver weg
Al het groen verdwijnt uit mijn omgeving
Waar bommen het mensdom wegblazen
En macht de armen verder de put in duwen
Ik zie steeds meer mensen vluchten
Een vlucht naar schijnbaar meer haat
Ik zie hoe de mensheid
Steeds verder kruipt naar egoïsme
En zie hoe geld
Steeds verder vloeit naar groter kapitaal
Waar helikopters geen begroting is
Naar hulp voor armoede onder ons
Ik zie onze zuur verdiende centen
Verdwijnen in een onbestuurbaar land
Ik zie dat leven genieten wordt
Van elk omgedraaide euro.
Klimmen
Ik zal elke berg beklimmen
Om je te bereiken
Ik zal elke race voor je winnen
Al was het met mijn laatste adem
Want elke berg of race
Is er nooit één teveel
Om bij jou te zijn
Want wat ik ooit brak
Zal ik steeds willen lijmen
Dus geef mij je hand
En laat mijn hart niet bloeden
Ik wil je hier terug
Dus reik mij je hand
En laten wij de brokken lijmen
Zodat elke berg
En elke race
Het symbool is van onze liefde
Nieuw begin
Als ik drink lijken alle grenzen open
Maar als wij straks alleen zijn
Kruipt de adrenaline bij schemerlicht
In de blauwe nacht naar de stad van mijn jeugd
Zo zal deze ontmoeting de verleiding worden
Die de lichtjes in mijn ogen worden
En in eenzaamheid een reis zonder einde maken
Met een glimlach en een knipoog
Maar als ik dicht bij jou bent,
Denk ik aan de vrienden van vroeger
En ben jij de hemel
Dan komt er dat heerlijk gevoel
Zodat de taal van mijn hart spreekt
Dus hoef ik niet één seconde
Het land van mijn dromen te verlaten
Spiegelbeeld
Kijk in de spiegel en zie je ik
In de ziel van je ogen
Die weerspiegelen zonder schroom
De waarheid van je geest
Zie de lach van je hart
Op de mondhoeken van je gelaat
Die de glans brengen over je bestaan
Zonder wanhoop in je brein
Spiegel de lach in je ogen
Over je geest en brein heen
Zodat er liefde straalt
Zonder enig betoog
Mondige maand
Elk jaar opnieuw krijg ik een tien
Al is dat aan mij niet te zien
Ik breng de zomer naar zijn eind
En laat de winter zo nabij
Mijn uur is dan weer van belang
Al droom ik zonder enig drang
Dat het oude uur zich herstelt
Zodat ik aanzien word als held
Zonder draaien aan elke klok
Die ons weldra brengt naar de elf
En langzaam voert naar het eind
En voor je weet is er nieuw begin
Dat weer afstevent naar de tien.
Gent
Daar loop je nu ergens in Gent
En al ben je er niet bekend
De weg is er vandaag
De route van een plaag
Toch is dit iets wat je miskent
Damme
Een vogel vloog over Damme
Het deed mij even verlammen
Zo zwevend in de lucht
Zonder enige zucht
Al hoeft hij ook niet te vlammen
Bonheiden
Reeds jaren woon je in Bonheiden
Toch hoef je er niets meer te leiden
Want er is ook wel een dag
Dat het daar even niet mag
Te lopen in groene weide
Nachtrit
Regen in de nacht
En ik zing volop mee
Mechelen Zuid brengt me
Ver van mijn einddoel
Gebroken lijnen
En gescheiden rijvakken
Mijn ruitenwissers vegen
De stortbui naar het wegdek
Nacht mag overgaan
In zonovergoten dag
Waar blauwe hemel
Grijze wolken verdrijven
Naar het onbekend bestaan
Moeder
Je wees mij de weg, de weg naar wat goed is
Het woord was zo vrij
Niet één, geen twee, je dacht aan elk van ons
Je lach gaf je mij, ook al droom ik nu weg
Ik weet, het mes lag eens fout
Je sprak mij toen aan, toen stond ik je te woord
Het was wel erg stom, toch is niets de weg dat je legt
Niets bracht ons een eind, al ben je nu heen
En denk ik aan die dag, zo blijf je nog hier
De trein leeft nu in mij.
Propere handen
Propere handen zijn pas net
Wanneer deze aardbol
Verandert in een wereld
Naar grote gelijkheid
Ook al is er geen wijsheid
Om het nodige te doen
Daarom is het spijbel protest
Meer dan een goede reden
Om aandacht te brengen
Naar het zichtbaar onzichtbare
Veranderende klimaat
Is het daarom dat kritiek
Gespeld wordt op initiatiefnemers
Die ondernemen en wijzen
Naar de zwakte van de politiek
Al zijn er propere handen
Soms loopt ieder wel eens rond
Met gedachten zonder ideeën
Die oplossingen bieden
En zorgen voor gevaren
Maar laat ons eerlijk zijn
Het zijn juist propere handen
Die de wijsheid nader brengen
En het geloof in een wedergeboorte
Spinsels
Ik loop al maanden te dromen
Maar krijg geen letter op papier
Al draaien er spinsels in mijn hoofd
De weg naar neerschrijven blijft verloren
Ik loop al maanden te dromen
Naar wat woorden zonder meer
Al draait de wereld verder voort
De slaap zal ik er niet voor laten
Ik droom nu enkele woorden
Zonder hoop op iets meer
En voor ik weer weet wat schrijven
Zijn er van die rare gedachten
Ik droom die woorden nu op papier
En zie steeds het blank papier rond mij heen
Zonder echt te schrijven zijn ze daar weer
De dromen van weleer
Afwezig 1
Ben je hier, ik niet
Wacht je nu, ik niet
Vervloek je mij, ik niet
Zie je licht, ik niet
Ben je weg, ik ook.
Afwezig 2
Wanneer je hier bent
Kijk dan even rond
Zodat iedereen ziet
Dat je bent geweest
Want de deur is wel gesloten
Omdat mijn weg nu ergens anders ligt.
Ergens onderweg
Ergens onderweg ben je nooit alleen
Al ga je langs berg en dal
Dan kan je deze bloeiende aarde
Met dier en plant doorkruisen
En zo het landschap aanschouwen
Waar de wind blaast door je wilde haren
En het wondermooie aanzicht
Je ogen strelen in een warmte gloed
En waar je oren verbleken
In het aanhoren van heel dat wonder
Ergens onderweg
Ben je nooit alleen
Regenval
Wanneer er regen naar beneden valt
Dan sluit ik vlug mijn ogen en luister
Naar de tonen van de hemel die huilt
Dan denk ik aan het vallen van tranen
Om de dingen die reeds zijn verdwenen
Zo zal de dag wel verder doorwaaien
En luister ik zo weer naar de regen
Die mij vlug weer afdrijft naar de avond
Op de tonen van een hemelse naam
Die de diepe blauwe zeeën vullen
Naar de momenten van een nieuwe dag
En spat de regen weerom naar droogte
Dan hoor ik weer muziek van de regen
Die de melodie brengt van enkel groei
In wat de herfst geeft in ieders leven
En winterkou overgaat naar zomerzon
Alleen
Als ik alleen ben ontbreken woorden
Van mooie dromen aan de horizon
Zo zal jij het licht zijn in de kamer
Waar de zon een gesloten hart doorprikt
En wil ik met jou meteen vertrekken
Naar oorden die je nog nooit hebt gezien
En beleef de ontbrekende poorten
Naar zon en maan over weide zeeën
Die vernieuwde woorden laten ontstaan
Alle werkelijkheid
Wanneer het horen het zien verdoezeld
En ook het zien het horen verduisterd
Dan is het horen en zien verwijderd
Van alle werkelijkheid
Wanneer je mond niet kan zwijgen
En het zwijgen je mond voorbijpraat
Dan is het zwijgen niet ver verwijderd
Van alle werkelijkheid
Wanneer het voelen niet kan tasten
En ook het tasten voelen verdringt
Dan is voelen geen emotie
Van alle werkelijkheid
Wanneer het stappen lopen wordt
En lopen het stappen versneld
Dan is stappen niet ver verwijderd
Van alle werkelijkheid
Onrecht
Al uren is deze stad verlaten
En al loop ik door donkere straten
Ik blijf zoeken naar het verdwenen recht
Dat de vrije vlucht nam in je denken
Maar als morgen dan alles terugslaat
In je onvergetelijke woorden
Dan sta je daar zonder enig antwoord
Waarop niemand het antwoord zal weten
Van de pijn en kwelling naar anderen
En ben je verliezer van dat onrecht
Winter
Langzaam gaan is geen stille weg naar kerstmis en het eindejaar
Daar waar je denkt aan een nieuw bestaan van mooie decemberfeesten
Zodat de donkere dagen een terugblik werpen naar vervlogen zomerzondagen.
Die je inspiratieloos een omhelzing gaven
Droom maar zonder storm van een verloren droom in deze leeggezogen droomwereld
En laat je verdwalen in gevoel en in tijd zodat daadwerkelijk trouw en vertrouwen
Je welkom heten en geluk en verdriet gewoon een stemverhaal lijken
Zodat het je toch brengt naar de juiste wintersfeer
Dansen
Dansend op een heuvel
Verscholen in het riet
Verdwenen noten van plezier
Dansend op die heuvel
Maakt meer schoonheid
Over de ganse natuur
Dansend op de heuvel
Weerklonk in muziek
De beweging van de ziel
Dansend op de heuvel
Sprong de blijheid
Over in vrijheid van geluk
Dansend op een heuvel
Ergens in het riet
Bracht schoonheid in muziek
Vlug klopt het weer
Het is nu dat het moet
Want voor je weet
Is er geen vers dat je schrijft
Na de hoop die leeft
Het is zo dat het moet
Voor de dag die je plukt
In al wat leeft in het zien
Van groot heil om je heen
Het is heel vrij dat het moet
Als een spel speelt
Met de droom van het schrift
Dat nu spookt in je geest
Het is blij dat het moet
Want niets brengt je als mens
Zo dicht bij ons weer
In wat klopt in je hart
Toekomst
Hier zit ik dan te luieren in mijn zetel
Alsof de wereld rondom mij niet bestaat
Maar niet getreuzeld ik ben wie ik ben
En maak gebruik van enige kronkels in mijn geest
Zo aanschouw ik de muziek rondom mij
En vergeet alles wat vergankelijk is
Heb jij dat ook of is alleen mijn geest gestoord
En is alles rondom je zo gewoon
Dat het geluk en het verdriet ver weg is
Denk dan maar eens aan al het leed
En er gaat een nieuwe wereld open
Zodat ieder hier weet dat honger bestaat
Nu ben ik misschien een beetje hard
Maar is alle steun niet op zijn plaats
En zijn kinderen niet de toekomst van het bestaan
Waarom draag dan niet iedereen een steentje bij
Naar een toekomst voor deze minderheden
Zodat zij ook leren lezen uit onze verhalen
Hier zat ik nu te luieren in een zetel
Met kronkels in mijn gedachten
En zag dat wij enkel kunnen leven
Door anderen te helpen
Zodat het geven mij zal plezieren
En mij zo brengt naar een lach
Om het geluk van zij die begrijpen
Herbronnen
Toen mijn handen weer grepen naar de pen
Vroegen mijn oren naar het gefluister
Die ontstonden in mijn hoofd zonder stem
En voor ik wist bewogen mijn ogen
Die dwaalde op de geschreven zinnen
Van verdwaasde halen op het papier
Zonder besef van al deze onzin
Bleven gekrulde letters verschijnen
Voor het maken van een prachtig schouwspel
Op de melodie die toen bleef hangen
In mijn gedachten zonder vermoeden
Naar verwaande woorden voor een gedicht
Behulpzaam
Ik speel dat spel zo niet mee
Niet dat ik mij te oud voel
Maar waar het mij hier om gaat
Is het niet zien van de droom
Droom jij maar van het spel
En denk dit is reeds een win
Maar zo ligt er geen weg naar
Het zien van vreugd in ons
Voel je nu hoe je speelt
Met het hart voor ons twee
En maak je leed dat leidt
Naar de breuk van de ziel
Geef de gift die ons brengt
Voor wat leeft in ons hart
En zorgt voor meer dan hoop
Als troost voor hun leed
Regenval
Wanneer regen voor mijn voeten danst
wieg ik met de druppels mee
De hemel huilt
Om de dingen die reeds zijn verdwenen
De diepe blauwe zeeën vullen zich
De dag waait wel weer door
en ik drijf naar mijn avond
op een nieuwe dag af
Herfst komt in ieders leven
later verdwijnt winterkou in zomerzon
Smart
Het is net of ik weg ben in het niets
Geen vriend die nog om mij geeft
Het is net of ik de weg kwijt ben
Ver weg in het zoek zijn
Ik loop nu in het rond
Langs een straat zonder eind
Je geeft mij geen traan om mijn leed
Is het zo dat je mij kwelt
Net nu dat ik je niet meer zie
Als de wond in mijn hart
Brussel
Wanneer je droomt over Brussel
Weet dan dat het daar is een puzzel
Het te bezoeken
Zonder boeken
Ook al zie je er jack russells
Antwerpen
Ben je nooit geweest in Antwerpen
Weet dan dat je niets kan wegwerpen
Zomaar in de Schelde
Ook als het je wat kwelde
Er gaat niets boven al het verwerpen
Aalst
Ik zag een vliegtuig over Aalst
Ook al is het op zijn normaalst
Dagen blijven dagen
Om iets te behagen
In een wereld op zijn ovaalst
Verdriet
Ik wil woorden schrijven
om verlies te verklaren
en al vloeien woorden
voor het vinden
naar mijn brein
verlies kan je niet verwoorden
ook al is het een steenworp hier vandaan
Kalmte
Om kalm te blijven
En nog meer dan het doel
Kan er soms een berg ontstaan
Die bladeren doen barsten
Als vleugels eromheen
En zo de wereld verknipt
Als de binnenkant van een wang
En ik wou dat woorden kapot gingen
Als ademwolken rond je muts
Zodat dromen uit verleden
Weggeborgen worden in het heden
En dat toekomst je beeld wordt
En zo het verleden heel
4 regel gedicht
Zoek ik de woorden die het zeggen.
Zodat ik het uit kan leggen
En laat de wereld dan draaien
Zodat de liefde weer kan laaien
10 lettergrepen gedicht
Zoek ik maar de woorden die het zeggen
Zodat ik het je weer uit kan leggen
En laat onze wereld dan maar draaien
Zodat onze liefde weer kan laaien
nieuwjaar
Jaren verjaren telkens opnieuw
En al is er dat nieuw begin
Wensen zijn pas dromen
Wanneer je ze ook realiseert
En voor je het beseft
Klopt er een nieuw fantastisch jaar aan je deur
En al zijn wij pas 2019 er komt volgend jaar een dubbel aan
Zo kijk maar uit want 2020 staat al op een kier
“Wie luistert, hoort meer dan woorden.”
Willy Troch – Poëzie