2024/5
Het licht kwam hier steeds sterker binnen,
soms onverwacht, soms bijna opdringerig.
Er ontstonden gedichten die openbraken
zoals het eerste raam op een frisse ochtend
verruimend, helder, nieuw.
Prima dag
een prima dag
de lucht opent zich als een lege ruimte
blauw en eindeloos
alsof er niets anders bestaat dan dit moment
de zon stijgt langzaam
niet te fel, maar precies genoeg
om de kou van de nacht weg te vegen
ik wandel door het gras
voel de aarde zacht onder mijn voeten
alsof ze me draagt
zonder een woord te zeggen
zonder een teken van wat komt of is geweest
de bomen aan de rand van het pad
staan hoog en stil
elk blad een getuige van de stilte om me heen
soms hoor ik het ritselen
een kort teken van leven
maar verder niets
alleen de wind
een constante metgezel
licht en rustig
draagt de geur van het land naar me toe
een mengsel van aarde, hout en groei
er zijn geen plannen voor de dag
geen doel of verwachting
alles mag komen zoals het komt
stromend als het water in een stille beek
tijd verliest zijn greep
de minuten verdwijnen in de verte
en ik ben gewoon hier
in het nu, zonder drang, zonder haast
mensen wandelen in de verte het is
hun stemmen zijn verwaaide klanken
zachte echo’s die niet storen
maar zich vermengen met de stilte van de ruimte
er is geen geluid dat zich opdringt
geen rumoer dat dit evenwicht breekt
het is een prima dag
een dag waarin niets hoeft
en alles mag zijn zoals het is
de wereld draait traag
in zijn eigen ritme
en ik beweeg mee
zonder druk
zonder vragen
aan de horizon zakt de zon langzaam
de lucht kleurt oranje en roze
alsof de dag afscheid neemt
met een zachte fluistering
een belofte van rust die blijft
zelfs als de nacht komt
En ik, hier
ik voel alleen maar vrede
Verwijt
ik verwijt je niets, want ik besta niet
je zoekt naar een vorm, een wezen, iets dat spreekt
maar ik ben alleen de stilte tussen jouw gedachten
je noemt mij bij een naam die ik niet ken
probeert een gezicht te vinden waar niets is
ik ben geen stem, geen adem
alleen dat wat jij verlangt in de leegte
Ziekte
door ziekte neergehaald
het lichaam moe en zwaar
elke beweging voelt als een berg
die beklommen moet worden
de dagen strekken zich uit
lang en zonder einde
het licht buiten lijkt ver weg
onbereikbaar bijna
maar ergens diep vanbinnen
brandt er nog iets
een stille kracht,
nauwelijks merkbaar
als een zachte adem
die blijft gaan
ook al voelt het alsof
alles stil staat
tijd verstrijkt
traag en onzichtbaar
herstel komt
niet als een storm
maar als een
langzaam ontwaken
uit een diepe
zware slaap
Helder
zo helder en nieuw
schittert de zon
in een stralende gloed
nodigt tot dromen uit
de wereld ontwaakt
bloemen bloeien
wind jaagt door de bomen
in een lied van herinneringen
een glinsterend zicht
vol vreugde en licht
vinden harten
een belofte van opbouwen
laten we verlangen
in dit moment
als sterren schijnen
verdwijnt de tijd
laten we liefhebben
in de schoonheid
van het ogenblik
op deze dag
Rechtvaardig
rechtvaardigheid wordt gegeven
in de biechtstoel van het leven
tussen recht en vertrouwen
waar waarheid soms vervaagt
in de misstap van regels
schuilt de les van vergissing
uit elke dwaling komt begrip
uit elk falen wordt een nieuw pad geboren
op het ritme van de fout
Elegant
elegant puur en rein
dartelen reeën
dansend onder het maanlicht
met fluwelen vacht
en ogen groot
stappen ze door het woud
drinken van een stromende beek
en rusten onder het bladerdak
waar de zon haar stralen weeft
jullie schoonheid siert
als symbolen van de natuur
en de wachters van dit oord
Regen en zon
regen en zon gevlochten
in een palet van dromen
met een boog vol kleuren
rood als de liefde
oranje als de dageraad
geel als de zon
groen als het leven
blauw als de hemel
indigo tussen dag en nacht
violet als het spectrum einde
een zachte fluistering
een wonder van de natuur
een herinnering van hoop en dromen
dansen regenboogkleuren
Storm
een storm die woedt
met golven van verdriet
een oceaan van pijn
verstrikt in een gevecht
een bloem verwelkt
in littekens die diep snijden
als een meedogenloos mes
van een ziel die ooit streelde
je zoekt nu naar troost
door gedachten van wanhoop
in een eindeloze stroom
verdrink je in een zee van teveel emoties
Donkere gedachten
donkere gedachten bevechten het hart
in een storm van twijfel
en een zee van angst
waar rust verloren lijkt
een sprankje hoop gloeit
in een licht dat door de duisternis sluipt
waar vrede en de sereniteit
van een nieuwe dag weer mag komen
laat de onrust wervelen en razen
en laat de chaos ons niet overblazen
zodat je de onrust trotseert
met liefde en vuur
Zweven
zweven op de golven
in het ruisen van de wind
drijven gedachten als bladeren
verbonden met de natuur
omarmt de stilte
laat de drukte achterwege
ontvouwt de rust van het moment
en vind je innerlijke harmonie
laat de zorgen los en varen in de wind
laat begaan en ontdek de kracht van loslaten
en jezelf zijn alsof je bent bemind
in de stilte van een ware schoonheid
Kindeeren
waar kinderen dansen vol vreugde
en de lucht gevuld is met muziek en geur
daar is er feest voor jong en oud
een draaimolen draait
een suikerspin zoet
en popcorn knapperig
een dag van plezier
en zorgen vervagen
op de kermiszondag van geluk
Schaduw van zwijgen
waar rechtvaardigheid vlucht
in de schaduw van zwijgen
daar huist het onrecht
verstikkend in het gezicht
terwijl onschuldigen zuchten
en verstikken door de angst
aanschouwt de wereld onbewogen
de schijn van zonde als triomf
een roep om gerechtigheid
weerklinkt fluisterend zacht
en moedigen harten aan
tegen de strijd om onrecht
laten we opstaan
met liefde en waarheid
als ons wapen
tegen onrecht en tirannie
Prachtige pracht
vol prachtige pracht
gevuld in poëzie
vang je woorden
uit mijn wereld
laat je meevoeren
zonder vragen
in elke zin geschreven
met de ziel van magie
elke bladzijde zal
een reis zijn in
mijn wereld van taal
vol avontuur en verdriet
een bundel zal komen
met verhalen verweven
als een bloem van verblijden
dus schrijf nu reeds in
want mijn pen zal onthullen
vol leven en gloed
een wereld van bloeien en groeien
in de schaduw van de ochtendgloed
Schemer van de nacht
in de schemer van de nacht
verstrikt in een web
van bedrog en angst
met woorden als dolken
verhult in de duisternis van het hart
schijnt een sprankje licht
in een baken van hoop
dat de weg wijst naar waarheid en kracht
Breken
ik ben vastberaden
woorden kunnen mij niet breken
mijn kracht straalt uit door mijn glimlach
geen enkele pijl van haat
zal mijn hart doorboren
liefde en zelfrespect zijn mijn schild
ik zal altijd mijn eigen waarde versterken
niet door woorden mij laten verslaan
want mijn innerlijke kracht zal eeuwig bestaan
Echo van mezelf
een wereld schuilt
als glinsterend glas
elk gebaar dat verschijnt
is een echo van mezelf
met een stem zacht
fluistert het spiegelbeeld
in een verweven reflectie
de toon van mijn verleden
zie ik enkel schaduwen
van een verloren moment
laat mij zien wie ik ben
in de glimlach als mijn vriend
de schoonheid en de wonden
spiegelen zonder genade
in die eerlijkheid van rust
waar een waarheid zich onthult
een dialoog met mezelf
mijn metgezel in tijd en ruimte
als stille getuige blijf ik kijken
in het beeld dat verschijnt
Jungle
wandel in de wereld
door de jungle van avontuur
met de rugzak en vol fantasie
toon de moed en kracht
met de glimlach op het gelaat
en vind altijd de weg terug
loert het afzien
weet dan dat vrienden
steeds steunen in dit gevecht
leer vol moed
dat dromen groot of klein
altijd een held worden in je zijn
Landschap
het landschap strekt zich uit
gehuld in een zachte waas
terwijl de wereld ontwaakt
als een eindeloos verhaal
in de horizon met gouden gloed
ontspruiten dromen
waar de werkelijkheid
de ziel is van het blikveld
dwaal door dit schouwspel
waar elke ademtocht
de schoonheid nooit zal vervagen
en voor altijd blijft stralen
Vreugde en spel
vol vreugde en spel
gevuld met avonturen
in de onbezorgde tijd
van de kindertijd
ontdekte de wereld
verstopt in het groen
als het beloofde land
van dromen en toekomst
met vertrouwde klanken
in de tuin van bloemen
leek de wereld volmaakt
als een warme ader
in de tijd van ontdekking
en herinneringen die glinsteren
is de kostbare kindertijd
in het hart bewaard
Zaad
een zaadje van dromen
ontkiemt in mijn ziel
als een tere knop
met een verborgen pracht
het fluistert mij hoop
door niets belemmert
het groeit en strekt uit
zo zacht en zo dicht
in mijn binnenste bloeit
de tuin van verlangen
in iets nieuws dat ontstaat
als een kostbaar festijn
het bloeit nu in mij
als een eeuwige bron
van liefde en leven
in hoe het begon
Donkere nacht
in de donkere nacht
wiegt in elk verdriet
een mantel van liefde
als een melodie
vol zorg en kracht
woorden van troost
strelen het hart
als een eindeloze zee
die hoop deelt
en je omarmen waar je ook sta
elke glimlach
is een stralend baken
op je lichtend pad
en voel je u nooit alleen
in wat leven verbindt
Dans van tijd
een dans van tijd
gegoten in een belofte
als een eindeloos licht
een symfonie van liefde
in een lied dat nooit vervaagt
in elk moment van hoop
een verhaal van zielen
in de reis zonder einde
verstrengeld voor altijd
Speciale dag
deze speciale dag
met een stralende zon
blijf je jong van geest
een bloem in bloei
als een ster dat straalt
in elke stap die je zet
de wereld verlicht je pad
in dromen van vervulling
vol vreugde en geluk
want voor altijd ben je bijzonder
dus vier vandaag vol plezier
je verjaardag als een stralende vrouw
Woorden
woorden fluisteren in
de schemering als wind
waar een kalmte heerst
gebroken door een schreeuw
de stilte verbrijzeld als glas
echoot in de lege tijd
vervuld van rauwe klank
die in de duisternis verzinkt
scherven van geluid
maken ruimte voor stilte
waar een nieuw begin schuilt
verbroken uit een ziel
in de stilte van het hart
verbonden door een golf
ijzelt een wereld
van serene vrede
Adem
adem in en adem uit
waar we kunnen blijven
in de stille plek van ons hart
en zo de wereld laten drijven
laten we de rust bereiken
in de stilte van het moment
en laat gedachten als wolken gaan
die aan de horizon verdwijnen
bewaar de kracht van kalmte
in elke stap en in elke adem
en vind een toevluchtsoord
van innerlijke rust stap voor stap
laat de chaos wijken
wanneer de wereld ons overweldigt
vind de kalmte diep in jezelf
want de kracht van kalmte ligt dichtbij
Bereid
hoe bereid ben je, vraag ik je,
voor de bundel van mijn poëzie,
een verzameling van verhalen,
gedachtegangen, dromen.
zie mij zitten aan mijn bureau,
pen en papier om mij heen,
ik zoek naar woorden, ritme,
om te vangen wat ik heb gezien.
een bundel vol met leven,
vol diepe gevoelens,
elk gedicht een venster,
op een wereld om te zien.
dagen vullen zich met zorgen,
ook met vreugde en trots,
voor elke zin die vloeiend stroomt,
en regels die soms botsen.
ik lees, schrap en herschrijf,
tot alles perfect klopt
beelden die mijn geest ontspringen
vastgelegd, soms zonder rijm.
wanneer mijn bundel vorm krijgt,
en elke bladzijde is gevuld,
dan weet ik, mijn werk is voltooid,
en de wereld wordt onthuld
ben je bereid om deze bundel te lezen,
op die reis van creatief gevecht.
en zo samen de weg te creëren,
dat mijn naam uit de duisternis oplicht?
Grauwe lucht
de lucht is grauw
de dagen somber
waar is de zon
waar is de zomer
de stralen zijn ver weg
kleurenpracht verpacht
aan een herfstnacht
hebben vogels hun melodie gedoofd
waar is die gouden bol
die ons vol warmte omhelst
waar is de tijd van licht
de zomer die alles verlicht
waarom wacht de zon
achter de wolken
is de zomer in slaap gewiegd
alles is nu stil en grauw
wij wachten vol hoop en gloed
op een zomerse groet
of heeft de zon geen warmte meer
om onze harten te verwarmen
Moed en kracht
met moed en kracht
staan mensen op
smeden nieuwe dromen
trotseren de koude vloed
in schaduw licht ontlokken
volgen velen onverschrokken
paden door hoop bevlogen
zonder angst en pijn
ze dragen zware lasten
onfeilbaar en met trots
in elke stap vooruit
ontluikt grootheid in een nieuwe start
als rivieren stromen ze
door dalen en velden
met kracht en geest
zingen ze een eeuwig lied
Ver weg
ver weg blijf je meestal
ook al roep ik je naam niet
maar je aanwezigheid weegt zwaar
als een schaduw zonder licht
je kiest de stilte als je spreekt
ook al dring ik niet aan
maar je afwezigheid laat een leegte
die niemand kan verstaan
soms ben je fel als vuur
maar ik zoek geen vlam
toch verwarmt je afstand
alsof je nooit echt kwam
je bent een zachte bries
in een kamer zonder raam
maar ik adem je geur
alsof je altijd daar bent
jij blijft op afstand
zelfs als ik niets verlang
maar je echo blijft hangen
als een nooit gezongen zang
en telkens als je verdwijnt
voel ik het niet als verlies
want je aanwezigheid is een fluistering
die in stilte vergrijst
Mijn stem
mijn stem is soms slechts een echo
een fluistering die vervliegt in de wind
zelfs als ik worstel om woorden te vinden
draag ik de last van elke klank die klinkt
woorden vallen soms zwaar en verkeerd
maar toch blijf ik ze uitspreken
want in het spreken schuilt de kracht
die harten en handen kan verbinden
soms zijn woorden scherp als messen
ze snijden wegen open, laten ze gebroken
maar zelfs in het midden van een storm
laat ik mijn stem niet verstikken of verstommen
want woorden zijn bruggen die we bouwen
ze spannen zich uit over diepe kloven
ze brengen ons samen, niet tot vervreemding
omdat in spreken altijd gevoel blijft stromen
Stilte van de nacht
in de stilte van de nacht
waar jouw gedachten fluisteren zacht
zoek je naar een sprank van licht
in het duister, ongezegd en dicht
de woorden dansen in jouw hoofd
maar blijven hangen, ongehoord
je probeert ze vast te houden
maar ze glippen weg, ontdaan van kracht
de dromen die je ooit had
vervagen in de tijd
wat overblijft is een lege plek
waar hoop ooit zat, nu enkel spijt
toch voel je diep vanbinnen
een vonk, een licht, een sprank van leven
misschien is dat wat je nodig hebt
om weer te durven dromen, te blijven streven
En zo ga je verder, stap voor stap
met elke val, weer opgestaan
want in de stilte van de nacht
vind jij de kracht om door te gaan
De zon
de zon gloeit zacht aan de horizon
een nieuwe dag ontwaakt in stilte
de vogels zingen hun eerste lied
een fluistering van hoop in de lucht
de wereld lijkt nog even stil te staan
verloren in een moment van rust
alles wat was, wat komt, wat is
verstrengeld in de zachte ochtendnevel
een briesje kust de bomen teder,
bladeren ritselen een verhaal
de tijd verliest zijn scherpe rand
en vrede drijft als een wolk voorbij
in dit uur, puur en ongeschonden
voel ik de wereld ademen met mij mee
de eenvoud van dit stille moment
draagt meer dan duizend woorden ooit kunnen zeggen
Dag zonder rust
een dag zonder rust, een eindeloos gedraaf
waar de uren zich slepen, zonder tijd voor slaap
gedachten razen, een maalstroom van zorgen
elke seconde draagt de last van morgen
de zon klimt omhoog, maar het voelt als nacht
elke taak, elk gebaar, een strijd zonder kracht
het lichaam smeekt om een ogenblik van vrede
maar de klok tikt door, geen tijd om te treden
de stilte ontbreekt, het hoofd vol lawaai
een storm van verplichtingen, geen ruimte voor mij
adem wordt zwaar, het hart klopt te snel
in dit doolhof van plichten, geen ontsnapping, geen spel
toch blijft men gaan, zonder stil te staan
de ogen zwaar, maar de geest moet voortgaan
een dag zonder rust, een leven in de mist
waar de ziel verlangt naar wat het nooit gemist
maar zelfs in de duisternis, in het eindeloze gedraaf
blijft hoop sluimeren, voor een oase, een slaap
want ook de langste dagen kennen hun eind,
en in de stilte van de nacht wordt rust weer je vriend
November
in november sluimert gloed
waar bladeren zacht de aarde tooien
breekt de zon door het grauwe loof
haar stralen schuwend dansend
het licht, zo warm en teder
raakt de dag die korter slinkt
verstillend in de koude lucht
waar het seizoen zich langzaam hecht
de bomen ruisen hun geheim
fluisteren van tijden die vervagen
maar in de zachte zonneschijn
bloeit een hoop, een stille vreugd
november zon is als een droom
een vluchtig beeld, een zacht verlangen
dat ondanks kou en najaarsstorm,
in ons hart blijft hangen
Onder de hemel
onder de hemel vol sterren
ontspruit een gedachte
als een onzichtbare draad
geweven door jou
een vlam gevoed door verlangen
als een vuur dat nooit dooft
het is alsof ik val in een eindeloze oceaan
zonder ooit te verdrinken
zo hard klopt mijn hart
als een onmetelijke zee
richt mijn pijl zonder aarzeling
en zonder vrees zou ik schieten
maar verstikt door twijfels
schreeuw ik het uit
in de hoop dat de wind
mijn woorden draagt
met elke trilling van mijn stem
kniel ik voor haar
laat haar het lot bepalen
want mijn hart is van haar alleen
Licht van dageraad
als ik het licht van de dageraad kon vangen
zou ik het vervlechten met je dromen
als ik de sterrenhemel kon herschikken
dan zou ik jouw naam schrijven in het heelal
als ik de rivieren kon ombuigen
zouden ze allemaal naar jouw hart stromen
maar moet ik werkelijk bergen verzetten
om je liefde te laten bloeien
misschien hoef ik geen werelden te verplaatsen
geen hemellichamen te veroveren
om te bewijzen wat al diep in mij leeft
ik hoef alleen maar hier te staan
met open handen en een hart vol waarheid
want de ware kracht van liefde
schuilt niet in grootse daden
maar in de stille momenten
in het onvoorwaardelijke vertrouwen
dus stap ik naar je toe
niet met wonderen of magie
maar met een blik vol oprechtheid
en een liefde die eenvoudig is
eerlijk en sterker dan alles
want liefde vindt altijd haar weg
niet door wat we doen
maar door wie we zijn
samen, hand in hand
Wind
als ik de wind kon leiden
zou ik fluisteren in je oor
als ik de bergen kon verplaatsen
bouwde ik een pad naar je ziel
als ik de regen kon vangen
liet ik elke druppel zingen voor jou
maar heb ik dit alles nodig
om je liefde te verdienen
ik stap gewoon naar voren
met een open hart en vertrouwen
want echte liefde zoekt geen bewijs
Nacht
de nacht viel stil en eindeloos
gleed de tijd onopgemerkt voorbij
liefde leek vervlogen
verloren in de schaduw van verdriet
maar een sprankje licht brak door
en scheurde het duister zachtjes open
niemand kon vermoeden
dat geluk zo onverwacht zou bloeien
liefde als een vonkje in de kou
gloeide op en vond zijn weg terug
stap voor stap kwamen we dichterbij
hand in hand opnieuw verbonden
de nacht draagt nu een warme gloed
in dit vernieuwde heden
liefde schonk ons een wonder
klein maar vol van leven
nu zien we dit wonder opbloeien,
een wereld door ons vormgegeven.
liefde straalt nu vrij
onbegrensd en vol kracht
Vlinder
een vlinder vloog zachtjes langs
en raakte iets diep binnenin
zijn vleugels lieten een warme dans
die in mijn hart begon te spinnen
mijn buik vulde zich met tederheid
een fluistering van vreugd en pracht
ik wilde dat hij eeuwig bleef
dat hij nooit meer zou verdwijnen in de nacht
nu stuur ik je diezelfde vlinders
gegroeid door wat jij in mij hebt gewekt
ze brengen je mijn stille liefde
een geschenk dat in jouw handen is gelegd
Liefde of verlangen
liefde of verlangen, ik weet het niet
ze dwaalt door mijn gedachten, stil en zacht,
haar lach is een zonnestraal, haar ogen een mysterie
ze laat mijn hart sneller slaan
elke keer dat ik haar zie, elke keer dat ze lacht
er is een vuur in mij dat niet dooft
een vonk die oplaait bij elke herinnering aan haar
is het liefde, of slechts een illusie
ik vraag me af, keer op keer,
of zij aan mij denkt zoals ik aan haar.
ze is de zon in mijn leven
de maan die mijn nachten verlicht
maar onzekerheid houdt me vast
in de chaos van emoties
die ze elke keer weer in me losmaakt
wil ik haar, of ben ik verward
een hart dat zoekt naar betekenis
maar ik weet dat ze blijft in mijn hart
een onuitwisbare afdruk,
een gevoel dat ik niet kan laten gaan
Toestemming
indien je je beweegt in toestemming van je hart
waar woorden zwijgen en stilte spreekt
waar elke ademslag een nieuwe start
en het leven in zijn puurste vorm herleeft
daar waar de ziel haar eigen ritme vindt
en het duister wijkt voor het zachte licht
waar dromen fluisteren in de schoot van de wind
en de waarheid zich in stilte ontvouwt
indien je je beweegt in toestemming van je hart
wordt elke stap een dans, elke keuze een kunst
dan vloeit de tijd als water, stil en apart
en wordt liefde het enige dat werkelijk telt en sust
in die beweging ligt de essentie verborgen
om te durven, te vertrouwen, en te hervinden
waar het hart zijn ware kracht vormt voor morgen
en het leven zich oprecht en vrij laat verbinden
Dagen verdwijnen
dagen verdwijnen zonder zwaaien
ze komen en gaan, haast ongemerkt
hun stemmen zwijgen in de stilte,
hun kleuren verbleekt, hun glans beperkt
elke morgen begint hetzelfde
met het licht dat traag de nacht verdrijft
maar voor je het weet is het avond
en vraag je je af waar de tijd verbleef
ze glippen weg als zand door vingers
laten geen sporen achter in hun vlucht
alleen een vaag gevoel van missen
een herinnering die vervaagt in de lucht
misschien is het hun stille boodschap
dat niets voor eeuwig blijven kan
dat elke dag, hoe klein ook, telt
al lijkt hij haast onbelangrijk en kalm
maar in hun stilte schuilt een waarheid
die fluistert in de avondkou
de dagen verdwijnen zonder zwaaien
maar ze dragen altijd een stukje van jou
Tijd
als de tijd door de vingers glipt
zoals zand dat de wind verstrooit
ontglipt elk moment ons greep
en wat blijft is slechts de echo van ooit
de dagen smelten in het licht
een schaduwspel van wat was
herinneringen vervagen zacht
zoals de sterren bij de ochtendglans
wij rennen zonder stil te staan
achter dromen die vervliegen
maar in de stilte van de nacht
voelen we wat we niet kunnen bezingen
als de tijd door de vingers glipt
en de uren ons ontgaan
laat ons dan liefhebben in het nu
voordat ook dat ons wordt ontnomen
als een droom in de morgenmist
die vervaagt voor het wordt herkend
Laat je
laat je prikkelen door de stilte van de nacht
waar sterren fluisteren wat niemand verwacht
hun geheimen dansen op een zachte bries
als een kus van de maan, teder en lief
laat je prikkelen door de kleuren van de dag
waar zonnestralen spelen in een gouden vlag
elke schaduw een verhaal, elk licht een lied
het leven dat zich opent, als een bloem die ziet
laat je prikkelen door de geur van regen
die de aarde kust en het gras laat beven
de druppels vertellen van verre dromen
van velden groen en bloemen die komen
laat je prikkelen door het onbekende pad
waar elke stap een avontuur bevat
durf te dwalen, durf te zien
de wereld is groter dan je ooit zal zien
laat je prikkelen, geef je over aan het moment
waarin alles vloeit en niets is gepland
in elke prikkeling schuilt een klein geheim
een wereld om te ontdekken, een wereld om te zijn
Vertrouwen
vertrouwen maakt de leugen groot
een brug van woorden, broos en fijn
gebouwd op hoop, maar zonder grond
waar schaduw sluimert in het schijn
een glimlach die de waarheid dekt
een blik die snel voorbij wil gaan
maar in de stilte weeft en vlecht
het valse beeld dat blijft bestaan
vertrouwen is een gouden draad
die sterkt, maar ook kan breken snel
waar leugens aan hun zijde staan
en waarheid zucht, gevangen, stil
dus kijk voorbij het eerste licht
en zie waar echt de kern van ligt
vertrouwen maakt de leugen groot
als het zich zonder vragen toont
Herfsttinten
in de wereld van herfsttinten
waar bomen fluisteren in zachte adem
vervagen blaadjes in het licht
een rustige beweging, een stille cyclus
de wind stroomt door kale takken
het verhaal van loslaten en veranderen
oranje , rood, bruin omhelst de grond
zacht zinkend zoals gedachten in de stad
elke stap voelt het broze blad
waar geel en amber zich terugtrekken
de zomer wijkt zonder haast
terwijl de herfst haar aanwezigheid versterkt
mist bedekt de velden, dauw drapeert het gras
de wereld toont zich als een schildering
een zachte gloed, een warme schijn
de herfst nodigt uit tot bezinning
regen valt als tedere druppels
voedt de aarde met stille tranen
maar in het spel van heldere kleuren
is elke stap vol met leven
de wereld vertraagt, de lucht ademt kilte
de bomen onthullen hun kern
in de stilte van dit seizoen
vindt de ziel haar ruimte, haar richting
Bliksem
wanneer er bliksem komt
de lucht scheurt open
licht flitst door de ruimte
een teken van iets groters
wolken rollen over de hemel
een geluid van diep binnen
de lucht beweegt
de wereld houdt even haar adem in
alles is stil
tot het geluid van de donder
als een echo van verre tijden
door de lucht breekt
wanneer er bliksem komt
zien we hoe klein we zijn
voor een ogenblik gevangen
in het licht van de natuur
Duisternis
de duisternis luistert lustig
als de wereld slaapt in stil geheim
fluistert ze verhalen zacht
ver van mens en zonneschijn
de bomen buigen zonder woorden
hun takken fluisteren mee
terwijl de nacht zijn mantel spreidt
over land en over zee
schaduwen spelen langs de muren
vol verlangen, vol mystiek
en elke ster die even knippert
houdt zich stil, zo ongenaakbaar diep
de duisternis luistert lustig
naar wat niemand ooit verstaat
en wie haar ooit heeft horen spreken
draagt haar fluistering altijd later na
Lot
het lot zal brengen wat je niet kunt voorzien
zoals een rivier haar loop volgt door het landschap
zonder te vragen, zonder richting te eisen
het stroomt, onophoudelijk, stil maar vastberaden
geen storm of stilte kan het tegenhouden
zoals ook jij de stroom van je leven niet volledig kunt sturen
je kunt vooruitkijken, plannen maken
maar het lot beweegt in zijn eigen ritme
soms zacht als een briesje
soms als een onstuimige storm die alles op zijn weg meesleept
en terwijl jij worstelt om de controle te behouden,
omvat het je, subtiel en zonder aankondiging
in elke ontmoeting, elke keuze, elke onverwachte wending
het brengt je soms vreugde, soms verdriet
maar altijd met een reden die je pas later begrijpt
als de nevel van het moment optrekt en de horizon helder wordt
het is als een schilderij dat pas compleet is
als de laatste penseelstreek gezet is
en je ziet wat al die losse lijnen en kleuren werkelijk vormen
je kunt proberen het te dwingen,
je kunt vechten tegen de stroom
maar het lot beweegt als water
vindt altijd een weg,
door de smalle kieren, over de hoogste bergen
soms zachtjes meanderend, soms als een krachtige stroom
maar altijd op koers, zelfs als je de richting niet ziet
het lot zal brengen wat nodig is
niet altijd wat je wenst
maar wat je in het diepst van je hart verlangt
zelfs als je dat nog niet beseft
het leidt je, niet als een harde hand
maar als een fluistering die je zachtjes voortduwt
een onzichtbare kracht die je laat lopen
over paden die je nooit zelf zou hebben gekozen
en wanneer je omkijkt
zal je zien dat elke stap, elke val, elke bocht
precies was zoals het moest zijn
het lot zal brengen
en jij, zonder het te weten
volgde altijd de juiste weg
Als ik
als ik tot de sterren kon reiken
zou ik hun licht in mijn handen vangen
hun verhalen zachtjes horen fluisteren
verloren dromen, eeuwenlange verlangen
ik zou een ladder van sterren bouwen
tot voorbij de grenzen van de tijd
waar ruimte en stilte samen smelten
en de nacht in eeuwigheid verblijdt
daarboven zou ik vragen stellen
aan iedere ster die ooit heeft geschenen
waarom zij stil haar licht laat vallen
op een wereld vol van vreugde en wenen
en als ik dan weer naar de aarde zou keren
zou ik een sprankel van dat licht bewaren
om ons te laten voelen, te laten leren
dat zelfs de kleinste ster kan bedaren
Je geest
je geest is als een woud, uitgestrekt en stil
met paden die zich verliezen in het duister
bomen torenen hoog, hun takken fluisteren
in een taal die je ooit kende, maar vergeten bent
soms glijdt een straal van licht door het bladerdak
en werpt schaduwen op onbekende plekken
je loopt, zonder richting, zonder haast
door een landschap dat beweegt zonder geluid
in de verte hoor je water stromen
een rivier die onophoudelijk zijn weg zoekt
je gedachten drijven mee, zonder weerstand
omringd door de rust van wat is en wat was
je geest is als een woud, ondoorgrondelijk en rijk
waar elke stap iets onthult
en iets verbergt
Heruitvinden
heruitvinden is een stille kunst
als een rups die zich bevrijdt uit zijn cocon
met vleugels die de warmte
van de zon nog niet hebben gevoeld
ontstaat er iets nieuws, iets onbekends
in de schaduw van wat was
ontluikt de belofte van een nieuw begin
waar elke stap een afdruk achterlaat
maar de toekomst opnieuw vorm krijgt
als de storm je richting bepaalde
en het vertrouwde niet meer hetzelfde voelde
vind je kracht in wat je hebt achtergelaten
en in wat je niet langer meeneemt
heruitvinden is geen breken
maar het verweven van nieuwe draden
hetzelfde hart, maar met een andere ritme
een toekomst die zichzelf opnieuw schept vol actie
Vroege ochtend
in de vroege ochtend
waar de lucht nog blauw is
en de wereld net ontwaakt
ligt de stilte als een zachte deken
de bomen bewegen nauwelijks
alsof ze het moment bewaren
een kostbare adem
in de ruimte tussen tijd en licht
geen geluid breekt door de leegte
alleen het zachte ademen van de aarde
in dit stille uur
voel ik me geborgen, onaantastbaar
als een eiland
omringd door een zee van rust
de vogels zwijgen nog
de stad sluimert verder
en ik ben slechts een ooggetuige
in dit schilderij van stilte
de lucht ruikt fris
alsof de regen net viel
maar het gras is droog
een herinnering aan de zomer
geborgenheid is niet de plek
het is een gevoel
een zachte omhelzing
van alles wat stil blijft
van alles wat wacht
hier zonder woorden, zonder stemmen
ben ik even los van alles
de wereld wacht
maar nu is het stil
en in die stilte ben ik thuis
Koning te rijk
ik ben koning te rijk
zonder kroon, zonder paleis
mijn koninkrijk is niet van goud
maar van momenten die zachtjes voorbijglijden
de wind door de bomen
het geluid van ritselende bladeren onder mijn voeten
dat is de muziek van mijn hof
de echo van de wereld die mij draagt
ik bezit geen land
geen leger dat voor mij vecht
maar ik heb de vrijheid van de horizon
die zich uitstrekt zonder grens
de zonsopgang schildert mijn dagen
de zonsondergang bedekt mij met rust
en elke ster aan de hemel is een baken in de nacht
een herinnering dat het heelal oneindig is en ik er deel van ben
ik ben koning te rijk
niet door wat ik heb
maar door wat ik voel in de stilte van een zomermiddag
in het gelach van een kind
in de ogen van een geliefde
mijn schatten zijn niet te tellen, niet te zien
maar ze zitten diep in mijn hart
verborgen in elke ademhaling
de aarde onder mijn voeten geeft mij kracht
de lucht om mij heen vult mijn longen met leven
ik ben geen heerser over anderen
maar over mijn eigen gedachten
mijn eigen dromen
ik hoef geen lof, geen eerbetoon
want ik vind vrede in de eenvoud van de dag
de warmte van een kop koffie in de ochtend
de geur van regen op een droge straat
de glimlach van een voorbijganger
die ik nooit meer zal zien
dit is mijn rijkdom
dit is mijn koninkrijk
en ik ben koning te rijk
zonder ooit iets meer te willen
Onder een hemel
onder een hemel vol sterren
waar de nacht haar adem inhoudt
dwaal ik langs oude bomen
fluisterend hun geheimen zacht en koud
elke stap een echo in de tijd
vervaagde dromen, schaduwrijk
de aarde spreekt van liefde, verlies
in stilzwijgen, eeuwig en gelijk
een rivier kronkelt traag, onzeker
donker water, zonder eind
ik kniel en voel het stromen
vragen die geen antwoord vindt
de maan, zo laag, zo zacht en stil
strijkt langs mijn huid met haar licht
een belofte van nabijheid
een spiegel van mijn innerlijk gezicht
de wereld staat gevangen in dit moment
vol van wat niet wordt gezegd
in stilte voel ik al het leven
in het mysterie dat ons dekt
ik ben klein en oneindig groot
danser in een kosmische baan
zoekend naar wat niet te vinden is
maar wetend dat ik verder moet gaan
de nacht een geur van onuitspreekbaar
het universum houdt zijn adem in
en in het niet-weten ligt de kracht
waar mijn reis opnieuw begint
Dagen schilderen
dagen schilderen de dag
met penseelstreken die geen haast kennen
de zon likt zacht de horizon
vervagend in een zee van ochtendmist
terwijl de wereld nog ademt in stilte
elke ademteug, elk geluidloos moment
verweeft zich in een palet van ontwaken
de lucht is een canvas van verhalen
die zich langzaam ontvouwen
zoals het licht door de bomen valt
schaduwen laat dansen op de grond
niets is statisch, alles in beweging
een voortdurende stroom van kleuren
die elkaar vinden en verliezen
zoals mensen elkaar vinden
en dan weer verdwalen in de tijd
soms wordt de dag doorbroken
door een wolk die te zwaar lijkt te hangen
een gewicht dat drukt op het landschap
de kleuren doet vervagen
grijs maakt van wat ooit helder was
maar zelfs in de regen
als de druppels als verfspatten vallen
blijft het doek in verandering
onvoorspelbaar en toch steeds herkenbaar
de nacht komt zonder waarschuwing
trekt haar donkere mantel om de wereld heen
de kleuren verdwijnen niet
ze sluimeren onder de deken van sterren
wachtend op een nieuwe dageraad
om opnieuw tevoorschijn te komen
in andere vormen, andere tinten
zoals herinneringen die nooit echt vervagen
dagen schilderen de dag
en elke penseelstreek is tijdelijk
maar in die vergankelijkheid
schuilt een schoonheid die blijft
het doek is nooit af
de verf nooit droog
en toch
in elke laag, in elke verandering
vind je iets wat blijft hangen
zoals een vage echo van een moment
dat je ooit hebt gekend
Terwijl
terwijl door bomen de maan schijnt
glijdt haar licht langs de basten
zo stil dat het lijkt alsof de wereld ademt
alleen maar om het te voelen
tak na tak vangen schaduwen
het zachte spel van licht en donker
een landschap dat verandert
bij elke stap, bij elke blik omhoog
de lucht is vol van vergeten geluiden
zachte bewegingen, bijna onhoorbaar
terwijl de maan zonder haast verder reist
haar blik altijd even kort
maar toch alomtegenwoordig
er is geen doel, geen richting
alleen het licht dat de bladeren kust
en het moment dat voorbijgaat
zonder dat iemand het opmerkt
Luisteren
luisteren begint in stilte
in de ruimte tussen woorden
waar geluiden zich nestelen
in de leegte van een gedachte
het is het openen van jezelf
niet enkel voor stemmen
maar voor de blik in ogen
voor een ademhaling die stokt
voor de schaduw die zacht verschuift
als de dag voorbij gaat
luisteren is aanwezig zijn
aanwezig bij wat niet wordt gezegd
bij wat alleen bestaat in de lucht
tussen twee mensen
het is het voelen van de ander
zonder oordeel, zonder haast
een kwetsbaar moment vangen
zonder het te verstoren
soms is luisteren
het vinden van stilte in jezelf
een dialoog met wat binnenin beweegt
voorbij geluid, voorbij tijd
zo is luisteren een daad van liefde
een openen van de zintuigen
om te zien wat onzichtbaar is
en te horen wat nooit gezegd wordt
Regen
de regen valt, onophoudelijk, traag
zoals gedachten die je blijven vangen
een sluier van grijs, een zachte vraag
waarom pijn zo lang kan hangen
maar onder elke druppel schuilt iets lichts
een warmte die je haast vergeet
het is de hand die zachtjes tikt
en fluistert dat alles weer overgaat
de regen wast wat je niet ziet
spoelt zorgen weg, maakt ruimte vrij
en als je luistert naar het ritme van verdriet
hoor je dat het stil aan jou voorbij
dus wandel door, laat nat de wegen
voel hoe het zachtjes op je valt
de regen brengt geen einde aan regen
maar troost, in iedere ademtocht, altijd
Daadkracht
met daadkracht vormde je woorden
gedachten vol licht
nooit verloren
als vlinders zwevend in de lucht
gaven ze de wereld nieuwe kracht
je pen danste met een glimlach stil
serieuze zinnen
maar altijd speels en pril
een dorp stal je hart
zacht en klein
en in je poëzie blijft het voor altijd zijn
nu vaar je verder
hand op de leuning
met gedichten als eeuwige herinnering
je nalatenschap
een poëtisch gebaar
blijft bij ons
als een melodie
altijd daar
Dans van dagen
in de dans van dagen
verweven met licht en schaduw
zoeken we naar momenten
van stilte en vervulling
verdriet glijdt weg
zacht naar verre plaatsen
en in de omarming van vreugde
vinden we een glimp van rust
het leven stroomt voort
als een wilde rivier
maar soms verlangen we naar diepte
naar iets meer.
in de stilte van de nacht
in de helderheid van de ochtend
ontdekken we wat
werkelijk betekenis geeft
vreugde en verdriet lopen samen
weven de stof van ons bestaan
in een spel van contrasten
met elke herinnering die we dragen
voelen we de zwaarte en
de schoonheid van het leven
wanneer we afscheid nemen
is het de warmte van liefde die achterblijft.
zij die ons verlieten
rusten nu in een tijdloze ruimte
waar alles in stilte
omarmd wordt door het onzichtbare
de herinneringen blijven
als sterren in de nacht
en ergens
in het diepst van die stilte
hoort een stem van rust en troost
de fluistering van een liefde
die nooit vervaagt
vaarwel
in de uitgestrekte verte
waar de ziel
eindelijk thuis mag komen
“Wie luistert, hoort meer dan woorden.”
Willy Troch – Poëzie