2023/4
Deze periode bracht een gevoel van herbegin.
De dagen openden zich trager, maar vastberaden,
alsof iets van binnen opnieuw naar buiten wilde komen.
Gedichten vloeiden zoals morgenzon over koude ramen
warm, onthullend, vol verwachting.
Weer
denk niet het is voorbij
want voor je weet
is de warmte weer
zo kan je verdwalen
in de zomerzon
voordat het blauwe is voorbij
vergeet de zorgen en geniet
want de natuur
zal wel kleuren
in vervagen van het groen
en zo verder woelen
naar meer herfstlicht
Prikkelen
laat je prikkelen
en smelt als ijs
met een graadje meer
in een straal van zweet
voel je lui
vlei je neer
en zie de horizon
gehuld in licht
met een straal op jou
gebrand op je huid
doet dit dromen vertalen
in een koelkast van rust
en zo zuigt de hitte
als het ware naar koelte
en denk dan aan morgen
hoe de prikkel smelt
De daad
sluit jij nu de deur
of was je er nooit
voel jij geen tijd
of denk je ik ben meer
oordeel ik fout
of ben ik teveel
verdien ik dan niets
al waardeer ik je teveel
neen je hoeft ook geen raad
maar zoek dan de daad
en geef een begin
aan wat vriendschap verdient
Moment
in een moment van tijd
vecht het hoofd naar stilte
zodat aandacht leeft
al smachtend naar leegte
het is een gevoel van rijkdom
en doet zien en horen
rust geven naar herbronnen
Leef en zing
leef en zing
nu het kan
teken en tover
want als je wacht
voelt de dag
als gezwoeg
neem de vrijheid
van genieten
wees slim en groet
de dag uitbundig
want de zwoelte
zal smelten in je hart
Letters
wij zijn met zesentwintig
en al lijkt het simpel
wij zorgen soms voor ontroering
en zijn soms dun of dik
je rijgt ons aan elkaar
of splitsen weer van een
en wat volgt
heeft soms geen steek
soms heb je weer een elfje
al kan kwatrijnen ook
er zijn dan haiku’s
en sonnetten die ook bekoren kunnen
maar de spelling heeft
een leerproces
al zondig je ook wel eens
in de tekst die dan ontstaat
gebruik de zesentwintig
op je eigen manier
en de zinnen vormen
dan wat je hier leest
Route
bewandel de route
waar de ziel openrijt
in warm en veilig
die elke storm doet schuilen
in de schoonheid van de plek
waar je steeds wederkeert
en omarmd wordt
zo zal elke dag de momenten
bepalen van het ontdooien
in het terugkomen van een thuis
Middeleeuws
de achterklap werd groot
toen mijn stilzwijgen bleef
geen woord kwam uit mijn mond
al zag ik het middeleeuws gedoe
ik werd aanzien als groen
al vonden mijn ogen hoe
het zwijgen werd beloond
want ieder zag wat ik kon
toen kwam de dag
dat ik herrees
en het zwijgen
werd nu spreken
mijn snelheid van doen
werd nu bewonderd
zodat hun ogen
nu boekdelen spraken
ik overzag nu verder
en zorgde voor de sfeer
en het middeleeuwse
gedoe was niet meer
Water en vuur
voortgedreven door iets bijzonders
voel ik ogen smelten
als een lach op mijn huid
er hoeft geen uitleg
om de doorgekregen glans
dat in het licht is verheven
het maakt een afdruk van goud
met een zonnestraal van pret
zodat mijn brein wordt gevuld
alsof water en vuur
verenigd word als één
in een tijd van oneindig
Warmte en licht
haar warmte en licht
straalt met schoonheid
als een bron van verlangen
ze tovert het ontmoeten van leven
en laat de houvast voelen in waarderen
van haar verbazende beelden
en wanneer ze ondergaat
neemt ze gedachten mee
in de duik aan de horizon
De Schreeuw
doorgaans voel ik
dat de tijd van rust
plaats maakt in mijn gedachten
en ruimte vrij geeft
in de schreeuw van juiste woorden
het laat de schaduwwolken
verdwijnen die de zee
van ergernis laten verwateren
en mij weer vrij maakt tot bewegen
Kracht van stilte
de kracht van stilte
brengt de stap
om aandacht te leggen
naar de momenten
om zonder vrees
te geloven
in wederzijds respect
Verandering
alles verandert snel
waar de toekomst is de stroom
met het tij van de omwegen
niets is voorzien
en al doet vertrouwen soms pijn
dromen maken steeds kans
want er is het genieten
met de arm om op te steunen
in de weg die je gaat
Steeds opnieuw
altijd opnieuw zal ik zijn
de glimlach dat verblijdt
en als je mij vraagt
te helpen hier en daar
dan ben ik bereid
om het te doen in alle vlijt
en als je nu denkt
er komt nog een wenk
naar iets dat hij wil
dan word ik zo kil
dat de vlijt is verzuurd
in die vlaag dat jij stuurt
toch blijf ik bereid
al voel ik mij gekrenkt
in de gedachte van vrij
te helpen waar kan
en zo wordt de weg heel lang
in het doel van belang
Onbewaakt
onbewaakt zoeken
herinneringen naar dagen
die pijn en vreugde
beschrijven
en hoe denken
het bereiken
van doelen beïnvloedt
en om op deze eenzame
hoogte dan alles
om te zetten naar
het overbrugbare
Herfst
de wereld van de
herfstkleuren wandelt
in alle rust
de tijd binnen
grijze nevel legt
de schaduw in
tonen van stilte
tot splitsen van nieuw leven
de natuur die stil
in diepe rust gaat
Als
als de twijfel loodzwaar is
en waarde ontziet
in vergeten ontvangen
zal verlangen niet omarmen
als gevoelens trotseren wordt
om respect te verdienen
dan zal de moed verteren
in het ontvangen van complimenten
als het welverdiende is gegeven
door durf te vertrouwen
zal levenslust opborrelen
om de waardering te beamen
Verlamd
nietig en verlamd
voel je de onrust
en radeloos en vermoeid
beweegt de moed
zoekend naar een weg
die kan geven
de vertrouwde keuze
die zonder wanhoop
het doel kan bereiken
Lot
het lot zal brengen
wat verleden verzuimde
de maan zal je leiden
naar het pad dat verandert
prachtig en aanschouwend
in het nieuwe ontwaken
met de wens naar kansen
die het licht laat dwalen
in het worden van
de schaduw die je was
naar het moment van stralen
naar de toekomst die daar ligt
Begrip
stil en geborgen
deel ik begrip
in het dragen
van de last
en strooi een lach
van kracht die je vrijwaart
van woelige dagen
zodat in vlammen
van passie
de diepte vervaagt
naar impulsen
van vreugde
Notenbalk
ik zie geen noten
of een balk
en de sleutel heeft geen slot
de snaren zijn versast
en klanken
dragen lucht
tot woorden
dansen zonder spijt
in een toon van mineur
plots vloeien noten
op papier
met tranen van plezier
de balk heeft nu
de toonsleutel
naar een lied
Intense hoop
ik voel mij
als een waaiende vlag
die zal vieren
op wolkenvelden
al drijvend
naar een paradijs
van intense hoop
Eén
soms zal één enkeling
blijven geloven
dat hij zwakte kan
omzetten naar kracht
om licht te geven
in het donker
hij zal luisteren
zonder te praten
zodat afstand
dichtbij zal worden
Terugkijken
wanneer ik terugkijk
is het te mooi
om waar te zijn
dus dans ik
met jou in het donker
en voelen wij ons vrij
dan stroomt het bloed
vol rozengeur
in een glinstering
zodat de nacht
zich vol schoonheid
nestelt in dromen
naar de terugblik
waar de dans
de morgen brengt
Onbewaakt moment
ergens diep in
een onbewaakt moment
zoeken herinneringen
de weg naar warmte
duim je dat
iemand in de nevel
het slot wordt
die dit spiegelt
in gedachten
alsof superkrachten
tegenwoordig zijn
Inspiratie
inspiratie komt
als een vallend blad
dat kleuren doen veranderen
naar gedachten
in een glas
vol helderheid
soms in angst
en gevangen met balans
in de ruimte
met het delen
dat doet blijken
hoe een leven zich verrijkt
Last
ik dacht wat na
al lijkt het klein
die last die trekt
in mijn hoofd
het onweer loslaat
ik grijp en zoek
geblust van verlangen
hoe gevoel nu is
met het pad
dat wordt bewandeld
ik kijk en overwin
de storm die woelt
in de chaos die kwam
en vroeg de weg
naar terugkeer van hoop
ik verlaat en neem
de beslissing in acht
al heeft de zin
geen vleugels
naar waar ik vlieg
De keuze
een keuze is pas verlopen
wanneer vergeven vergeten wordt
en als uitsluiten het oordeel is
dan zal de spiegel niet herkennen
wat er is gezegd
over het denken in het niets
Jezelf zijn
gewoon jezelf zijn
is een plan
dat helpt om
fouten te leren
accepteren
gewoon jezelf zijn
laat voelen
dat zorgen maken
de stress is
om te berusten
gewoon jezelf zijn
laat belonen
over aan het geven
wat anderen
blijven verloochenen
gewoon jezelf zijn
laat denken
de blik vertrouwen
die de ogen
steeds ontkennen
De cirkel
geniet en de cirkel
wijst naar de dag
die openstaat
naar het dragen
van de groei
leef en geluk
zal als een wind
de dagen schilderen
in het ontvangen
van waardering
Geduld
geduld heeft wachten
tot een sleutel gemaakt
het zorgt dat stormen
vertragen in het
ontvouwen van aandacht
soms maakt het vertrouwen
tot de schaduw van een wonder
dat leidt naar kalmte
in het kijken
om de afstand te breken
Wie ben ik
ik ben wie ik ben
al is mijn zelfzijn wel moeilijk
want met mijn ogen gesloten
voel ik de wereld als zand
elk woord heeft een gebaar
dat het rijgen vergroot
in verschillen dat botsen
als een steen van berusten
en soms maakt het dan stormen
die mijn warmte verknoeien
en dan verdwaalt mijn schuilen
in wat ik niet ben
het voelt als een druppel
die de glimlach verstopt
in het ongewisse van kracht
zonder zijn in het zijn
en open ik mijn ogen
dan krijg ik weer hoop
dat de wereld rond mij
begrijpt wie ik ben
Nu weet ik
nu ik denk te weten
wie ik ben
vertikken de muren
te geloven dat ik het ben
want het is net alsof
de kubus waar ik
mij in bevind
vragen op mij afvuurt
“ hoe voel je je als mens”
“ geloof jij in deze wereld”
“ is de natuur aan het rotten”
“ zijn je vrienden wel vrienden”
toch geloof het of niet
op vele vragen ken ik geen antwoord
alleen weet ik wie ik ben
en het kan mij geen snars schelen
hoe de wereld verder verrot
maar als jij als mens
maar weet wie jij bent
Dagen
dagen schilderen
de weg in een leven
en elk jaar blaast
een kaars de voorbije tijd weg
zo gaat de klim
op de ladder verder
tot vergeten wordt
waar toekomst naar leidt
vroeg of laat komt
het ontdekken dat
kansen niet blijven
en medicijnen de uitweg bieden
dus schilder de weg
in de tijd van bestaan
al is deze soms korter
dan bij een ander
Iedereen
iedereen doet het
het hoort erbij
dus schrijf ik weer
met hart en ziel
mijn tekst in woorden
geschreven op papier
al schrijf ik
duizend woorden juist
maar is er eentje
“faut” geschreven
iedereen heeft het gezien
want de duizend
zijn van geen tel
dat eentje is wat nu telt
in het leven
gezaaid met goed
zien wij enkel
wat er mis gaat
het is een les
aanschouw het goede
want de fouten zijn
in minderheid
Omarmen
omarm wat op je afkomt
en maak je niet druk
want alles heeft een boodschap
in het bestaan van bereiken
ook al verwacht je het niet
laat voelen hoe je kijkt
naar de wat die er is
al is het niet je keuze
dat richting wordt gegeven
in de luisterende wensen
naar de reis van alle wegen
in het verdwalen van toeval
Ruimte
de klok heeft de ruimte
in het verspreiden van tijd
met dagen in maanden
zonder kwijtraken van eeuwen
de drukte en haast
doet vergeten wat telt
in het rijk van het zien
om te geven aan elkaar
de schemer is het licht
dat holt naar de grens
van de overvloed in bezit
hoe kostbaar deze ook is
het terugdraaien is geen optie
want de ruimte heeft verspreid
in het rijk van het zien
hoe licht de overvloed geeft
Steunen
steunen is leren
dat alleen doen
de weg beperkt
aarzel niet
wees de engel
met een gebaar
wees krachtig
en de zon schijnt
niet alleen voor jou
de goede daad
zal zich vertalen
in een glimlach
zo zal het doel
reiken naar dankbaarheid
om de hulp die je biedt
Verzachten
als het duister
het bevrijden van pijn
even verzacht
laat dan het helen
van de wonden
verzachten door verdriet
en ben je breekbaar als glas
laat je dan liefdevol
wennen dat schenken
van tederheid een sleutel
wordt voor je hart
Door bomen
terwijl door bomen
de maan schijnt
staat zijn lach
te knechten
in een doolhof
van dromen
maar hoog
in die wolken
stapt hij met
grote moed
de herinnering in
Het voelt als
het voelt als vrij
simpel en klein
de storm van pijn
het voelt als groei
van weten en zien
de vriendschap zijn
het voelt als lucht
water en vuur
het loslaten nabij
het voelt als stilte
eenzaam en tastbaar
de zorgen om mij
het voelt als vluchten
in het mogen ontmoeten
de droom aan mijn zij
Afscheid
chrysanten alom
in nevel en mist
met afscheid in pijn
de regen van missen
met troost dat laat rijzen
om aandacht te geven
een droefheid gekleurd
in steunen met ruimte
door ruikers van bloemen
Dagje rust
een dagje geeft rust
al ben ik mij bewust
dat het je niet sust
in hetgeen je lust
dat dagje deed goed
in het vinden van moed
om te schrijven iets zoet
naar de weg die nu roept
dus dacht ik even geduld
want het heeft mij gehuld
en mij opnieuw gevuld
in woorden van rust
Mening
een mening, een oordeel
telkens opnieuw
een verlangen, een leugen
steeds vernieuwd
de tijd van pijn
in de waarom van spijt
de vraag, het antwoord
is een geheel
de wie, de hoe
dat gevoel
maakt van wie je bent
een gevoel van stilte
Zie
zie en volg
waar het donker verdwijnt
in de schaduw van het licht
kijk met ogen dicht
en fantaseer hoopvol
lach en breng het blauwe
tot het diepste van je hart
schitter in herrijzen
van de zon in je wereld
dank en leer
aanbidden wat je bezit
Binnen in
binnen in mij
ga ik op zoek naar
de roep van geluk
en in het zonlicht
zie ik innerlijke rust
van een veerkracht
die mij brengt
in het verdienen
van het geven
zodat de puurste vorm
van geluk mij toelacht
in het dragen van een ander
Als satijn
als satijn in een waas
is de zon verdwenen
gewist in sporen
van uitzichtloos
kijken voelt als grijs
en warmte dooft het licht
met een druppel in het oog
verdwijnt het uitzicht
de hemel sluiert over het veld
geen straal bedekt de bodem
want de nevel is aan winst
in het vechten met de zon
Tastbaar
dicht en tastbaar
vervaagt rumoer
in de drukte van stilte
en zwijgend zingt geluid
de grondtoon van een melodie
in het moment van rust
Je voedt
je voedt wat groeit
in het licht van
een warm wonder
je doet wat hoort
in verbinding tot
het pure eenvoudige
je leert wat kan
in de lichtpuntjes van
de allergrootste hoop
je voelt als een bloem
die ontluikt in groei
tot het dragen van leven
Energie
energie verdwijnt
doordrongen van de pijn
mijn kracht sterft uit
alsof alles mij ontsluit
spieren gaan in slaap
en dag laat nacht ontstaan
terwijl de ziel wenkt
geeft mijn hoofd een zwenk
voel mijn benen niet meer
en de ogen doen zo zeer
ik wil weer meer moed
en het wandelen terug als roep
De spiegel
de spiegel van vertrouwen
bevrijdt simpelweg de zorgen
die de golven deden deinen
het zal je vleugels doen spreiden
in het zien van jezelf
als krachtig en sterk
zo zal je varen
naar warmte en verlangen
in het weten wie je bent
Je bent een
je bent een heel gewone mens,
want hoe anders kan je zijn
als de eenvoud spontaniteit bevat
je hoeft niet perfect te zijn
want een glimlach vult het licht
in het schuilen van verschillen
omhelst ieders uitzicht
ook al is deze niet volmaakt
ras of handicap heeft dan geen belang
Vandaag is
vandaag is gegeven
als bewijs van leven
met een weg die openstaat
in het loslaten van geven
met de cirkel van tijd
verloor het licht het nemen
en in de waaier van schoonheid
lucht de hemel vol kleur
Niet zeker
zeker ben je niet
als het weten laat vergeten
dat geduld elke storm overwint
al duurt het wachten uren
en schuilen sterren als een regenboog
in de tijd van een mooie gave
Stel
stel dat vandaag
je dag doet golven
in het dragen van momenten
zou je hart dan kunnen
groeien om te bloeien
naar een veilige waaier
zou het vieren
de ruimte doen rusten
in een stroom van leven
Verward
verward vliegt in het donker
de droom van deze wereld
bij het ontwaken voorbij
geen ster zal schitteren
wat de mens doorboort
in het kwaad van haat
maar wat als liefde
de knoop ontwart
om de strijd voor macht
zou de wereld dan
hoopvol kunnen samenleven
in het nieuwe dat ontstaat
Wanneer je weet
wanneer je weet wat nodig is
leg je dan neer bij het dragen
van alle krachtige vragen
ontspan in volledige rust
en wacht op de antwoorden
die de sleutel vinden
in het vinden van de plicht
wacht niet tot morgen
want als kansen komen
zal denken angsten brengen
Kleine stappen
met kleine stappen
kan je komen waar je wilt
het brengt de spanning in jezelf
want snel zijn hoeft ook niet
ook vergissen maakt een terug
in de lijn van het geheel
en voel je soms de grens
in het bang zijn van mislukken
hou de moed er dan maar in
zo komt het einddoel wel in zicht
Laat mij
laat mij je hart ontmoeten
in een stroom van temmen
laat mij vasthouden
zonder afsluiten
laat gevoelens overleven
in de ruimte van behoefte
laat alles stromen
met vleugels van vertrouwen
laat ons genieten
en drijven zonder smelten
laat ons reizen
met het medicijn van liefde
laat ons groeien, bloeien
in genegenheid in de tijd van leven
De nacht
de nacht laat sterren fonkelen
in het donker van het licht
met een dwingend ritme van de tijd
de nacht zal waken
over dromen die soms dwalen
in de slaap van het sterrenlicht
en verspreidt een teken
dat laat omarmen een gevoel
van wachten op de dag
Elke dag
elke dag ging ik naar het werk
en terwijl velen dachten weer geen rust
liet ik stress niet op deze weg
met de glimlach op het gelaat
en de drang naar het plezier
voedde ik de dans op mijn taak
links en rechts wat geplaag
terwijl de baas zag
hoe mijn werk verging
ik liet de zorgen in een rij
zodat de spanning
werd weggeëbd
ook al kwam ik eens te laat
de lach was altijd present
maar mijn werk was steeds gedaan
“Wie luistert, hoort meer dan woorden.”
Willy Troch – Poëzie